Debat in de Digitale Hofstad

Stemmen uit de Haagse Wijken

Geert Wilders PVV Premier kabinet Wilders 1 ??? deel 3

Meer, meer, meer PVV ?..... dan ga ik dat regelen !!!

Meer, meer, meer PVV ?….. dan ga ik dat regelen !!!

Premier Wilders ??

Is een Kabinet Wilders-1 echt een serieuze optie ? Het Nederlandse electoraat bevindt zich in een vreemde spagaat: als er nu verkiezingen zouden zijn, werd de PVV afgetekend de grootste. Maar Nederlanders zijn óók helder in een andere wens: Geert Wilders moet onder geen beding minister-president van dit land gaan worden.

Schoon schip

Geert Wilders wil, als Premier na de 2e kamerverkiezingen van 15 maart 2017, “schoon schip maken”. Dat heeft hij al eens eerder gezegd naar aanleiding van de uitspraak van de rechtzaak inzake zijn veroordeling voor discriminatie. Volgens Wilders hebben mensen er “massaal genoeg van”, “Van het vonnis, van Rutte en van valse racismebeschuldigingen als je over Marokkanen spreekt”.

“Ik ga voor al die mensen knokken en, als het even kan, schoon schip maken in Nederland na de verkiezingen. Als premier….”

Wat Wilders precies bedoelt met “schoon schip maken” licht hij niet nader toe. Eeerder al  haalde hij in een videoboodschap uit naar onder anderen de rechters, die volgens hem “knettergek” zijn en aan “de verkeerde kant van de geschiedenis” staan, en naar de “multiculturele elite”:

“Mensen voelen zich niet meer vertegenwoordigd door al die wereldvreemde politici, rechters en journalisten die ons land niet ons volk al zo lang schaden en ons land niet sterker maar alleen maar zwakker maken. Maar ik, ik blijf voor u vechten.”

Wat denkt u ?

Zal Geert Wilders de volgende Minister-president van Nederland worden? Buitenlandse verslaggevers komen al sinds de zomer van 2016 hun licht op steken over de kans dat de leider van de Partij voor de Vrijheid na de verkiezingen van 15 maart 2017 premier wordt. Sinds de overwinning van Donald Trump komen de reporters ook uit de Verenigde Staten, schrijft Syp Wynia.

Ambassadeurs in Den Haag krijgen dezelfde vraag van hun bazen in de hoofdsteden. Kan Wilders premier worden? Gaat Nederland dan ook Groot-Brittannië achterna, de Europese Unie uit?

Ook onder burgers van Nederland is het een centraal thema. ‘Wordt Wilders de grootste? ‘Wordt hij dan ook premier?’ ‘Kan hij dat wel?’ ‘Mag hij het wel van de rest?’ ‘Wil hij het zelf eigenlijk wel?’ ‘Heeft hij wel de goede mensen?’

Wilders hoeft niet veel te doen om de grootste te worden

Allemaal logische vragen, want Geert Wilders en zijn PVV staan al sinds anderhalf jaar bovenaan in de peilingen. Hij hoeft daar niet eens zoveel voor te doen, omdat de verkiezingsthema’s vanzelf zijn kant opkomen. Als er opwinding is over immigratie en islam en over toegeeflijkheid jegens etnische minderheden of als er weer meer geld in de redding van de euro moet worden gestopt, stijgen de peilingen voor Wilders.

Lees ook

Syp Wynia: ‘Thuisblijver bepaalt 15 maart de uitslag van de verkiezingen’

Ook als Wilders door justitie wordt vervolgd groeit hij in de peilingen. Wat ook helpt: het Brexit-referendum in Engeland, de verkiezing van Trump, de opkomst van de Alternative für Deutschland. En Frankrijk, waar Wilders-bondgenoot Marine le Pen kans heeft president te worden.

Wilders ging dit jaar in met zo’n 36 virtuele Kamerzetels. De VVD van premier Mark Rutte staat ver achter, met zo’n 23 zetels. De rest moet het met hooguit 14 zetels doen. Een volkomen gewettigde vraag dus: wordt Wilders premier?

Wilders is een solozeiler, niet geneigd de macht te delen

Of Wilders het kan, weet niemand. Geen enkel land kent een examen voor het premierschap, ook Nederland niet. Wat wel vaststaat, is dat Wilders nogal een solozeiler is, niet geneigd om de macht te delen. Dat maakt hem meer een type voor het presidentschap zoals in Frankrijk of de Verenigde Staten, dan voor Nederland, waar de premier voortdurend een kruiwagen met onrustige coalitiepartners gaande moet houden.

Waarmee niet is gezegd dat Wilders het niet kan, dat moet de praktijk uitwijzen. Wat voor hem pleit is, dat hij eigenhandig een partij uit de grond heeft gestampt die een geduchte factor in de Nederlandse politiek is geworden. Dat kan geen enkele andere kandidaat op 15 maart hem nazeggen.

Van de andere premiers van deze eeuw, Jan Peter Balkenende (CDA) en Mark Rutte, werd vooraf ook niet per se gedacht dat ze het premierschap aankonden. Maar Balkenende was acht jaar premier van vier kabinetten en Rutte is ook al weer zes jaar premier. Of Wilders wel ‘de goede mensen’ heeft, is ook een overzichtelijk probleem. Bewindslieden hoeven niet uit het parlement te komen en kunnen overal vandaan worden gehaald, ook van buiten de PVV-fractie in de Tweede Kamer of elders.

Het is twijfelachtig of Wilders het premierschap wordt gegund

Of het Wilders gegund zal worden om premier te worden, is twijfelachtiger. Al sinds Wilders in 2006 verrassenderwijs met negen zetels in de Tweede Kamer kwam met zijn Partij voor de Vrijheid zeggen vrijwel alle andere partijen dat ze niet met hem willen regeren. Omdat hij groepen tegen elkaar opzet en de grondwettelijke vrijheid van godsdienst aantast.

Ook CDA en VVD behoorden tot de partijen die in 2006 regeringssamenwerking van Wilders afwezen. In het zicht van de verkiezingen van 2010 brokkelde de zekerheid over het afwijzen van Wilders in die partijen af en uiteindelijk zou Wilders het eerste kabinet-Rutte (VVD, CDA) als gedoger in leven houden.

Of willen ze de raddraaier van buiten laten leeglopen?

Dat kabinet-Rutte haalde de eindstreep niet, maar misschien hoefde dat van VVD en CDA ook niet per se. In beide partijen waren er leidende personen die in het gedoogkabinet ook een manier zagen om – zoals eerder in 2002 de Lijst Pim Fortuyn – de raddraaier van buiten leeg te laten lopen door die mee te laten regeren.

Wilders wijst er graag op dat politici die uitsluiten dat ze met hem gaan regeren, als het er op aankomt toch kiezen voor de macht, met hem. Hij noemt in dat verband graag Sybrand Buma van het CDA. Misschien heeft Wilders gelijk, maar tot dusver was Buma behoorlijk onwrikbaar, ook toen Rutte hem probeerde te vermurwen voor gedoogsteun in de Eerste Kamer.

Het zou niet uniek zijn als de grootste niet regeert

Alleen met de VVD haalt Wilders vrijwel zeker geen meerderheid, al helemaal niet in de Eerste Kamer. VVD-leider Mark Rutte heeft nog enige ruimte gelaten voor de mogelijkheid om met Wilders in zee te gaan, als die het ‘minder, minder’ (Marokkanen) zou afzweren.

Maar de tweede man van de VVD, Halbe Zijlstra, heeft eind december 2016 gezegd dat de VVD zeker niet gaat regeren met de PVV én dat de VVD niet nogmaals in een kabinet wil zitten dat een meerderheid heeft in de Tweede Kamer, maar niet in de Eerste Kamer.

Als dat zo blijft, is de kans dat de PVV gaat regeren buitengewoon klein en de kans dat Wilders premier wordt verwaarloosbaar – zelfs als de PVV de grootste wordt. Uniek zou dat niet zijn. Zo behaalde de PvdA in 1977 de grootste overwinning in zijn bestaan, maar zou PvdA-leider Joop den Uyl niet weer premier worden. De PvdA overspeelde de hand, waarna het CDA met de VVD in zee ging.

Krijgt Wilders wel de leiding in de formatie?

Als de PVV van Wilders de grootste wordt, maar niemand met hem wil regeren, zou het kunnen dat Wilders de gelegenheid krijgt om de leiding te nemen in de formatie. Voor de andere partijen heeft dat als voordeel dat ze Wilders de schuld kunnen geven van zijn eigen formatiemislukking. Want dat spel gaat waarschijnlijk ook worden gespeeld.

Lees ook

Raad voor de rechtspraak: harde kritiek Wilders op rechter moet kunnen

Als Wilders de grootste wordt, maar geen premier wordt kan hij de rest de schuld geven van het feit dat ze hem hebben buitengesloten, en zijn kiezers daarbij. Daarvan kan Wilders nadien weer profijt hebben.

Daar dringt de vraag zich op of Geert Wilders wel echt premier van Nederland wil worden. Er is altijd reden tot twijfel geweest of hij wel wilde regeren of zelfs maar gedoogsteun wilde geven, zoals hij van 2010-2012 deed. Wilders weet maar al te goed dat een rol als regeerder of gedoger door de concurrentie dankbaar zal worden aangegrepen om hem in te kapselen en als onderdeel van de gevestigde orde voor te stellen.

Onbevredigend wordt het allemaal wel

Maar Wilders heeft ook al in 2005, toen hij nog maar net uit de VVD was gezet (gestapt?), en later gezegd dat hij premier wenste te worden, ook na de recente veroordeling voor groepsbelediging en aanzetten tot discriminatie (die verder gaat in hoger beroep). Wilders heeft vaak gezegd het ‘een hele eer’ te vinden als het er van zou komen en de ambitie zeker te hebben.

Maar Geert Wilders wordt vrijwel zeker geen premier, zelfs niet als hij de grootste wordt. De rest gunt het hem niet. En hoewel Wilders best zou willen, ziet hij ook veel risico’s als het hem wel zou worden gegund.

Onbevredigend is het wel, als een verkiezingsuitslag niet zichtbaar wordt in de kabinetsvorming. Het zal het beeld versterken van een elite die zich van niets en niemand iets aantrekt en verkiezingsuitslagen negeert. Wilders preludeerde daar op in een interview met het Algemeen Dagblad, op 5 november 2016: ‘Stel nou: we halen 30, 40, 50 zetels en ze zetten ons aan de kant. Wie zou het ons dan kwalijk nemen als we Nederland oproepen te gaan demonstreren? Dat mag toch? Ik zeg niet dat daarna enge dingen gaan gebeuren, maar ik zou het Malieveld wel vol willen krijgen.’

Dat het buitensluiten van Wilders een forse reactie kan teweegbrengen, kan voor andere betrokkenen een reden zijn zich nog eens te bedenken. En dat is meteen de enige reden waarom het premierschap van Wilders niet helemaal illusoir is.

Kabinet PVV en VVD? …. ik dacht het van niet !!!!

VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra zei al eens eerder dat regeren met de PVV voor zijn partij eigenlijk niet tot de mogelijkheden behoort. Alleen als de PVV bereid is zo goed als al zijn partijpunten weg te geven, wil Zijlstra het overwegen. Dus, helemaal uitsluiten wil hij het niet.

In gesprek met Rik Nieman van het programma WNL op Zondag zei Zijlstra dat de VVD ‘nooit iemand uitsluit’. Maar meteen voegde hij toe: ‘Als je kijkt waar de PVV voor staat, dan is het eigenlijk uitgesloten.’ Zijlstra somt de problemen op: ‘de PVV is sociaaleconomisch linkser dan de SP’  en ‘wil de godsdienstvrijheid en vrijheid van meningsuiting voor hele groepen in Nederland afschaffen’. Eerder lieten VVD-kopstukken zich in meer voorzichtige termen uit over de partij van Geert Wilders

Wat wil je nou toch jochie ??

Afshin Ellian: Linkse strategie van angst bevordert Wilders versus Rutte alleen maar

Partijen hebben elkaar na verkiezingen wellicht nodig
De peilingen wijzen erop dat de PVV en VVD na 15 maart 2017 wel eens de twee grootste partijen kunnen worden. De partij van Wilders kan volgens Kantar TNS rekenen op zo’n 35 zetels, de VVD van premier Mark Rutte staat rond de 25. Daarachter staat een hele rits partijen op 13 zetels: CDA, D66, SP, GroenLinks en 50PLUS.

Wilders zei afgelopen week de ambitie te hebben om de volgende premier van Nederland te worden, maar er is vrijwel geen enkele partij die met hem wil samenwerken. Een alliantie met de liberale partij is een van de enige opties voor de PVV om te regeren, en ook dan moeten er nog andere partners worden gevonden voor een meerderheid. Bovendien heeft Wilders al eerder gezegd dat samenwerken met premier Rutte niet gaat gebeuren.

Heren, ik heb een plan waarmee we er helemaal uitkomen !!

Heren, ik heb een plan waarmee we er helemaal uitkomen !!

Arendo Joustra: PVV uitsluiten kan weleens schijnsucces zijn

Klein kiertje
‘Inhoudelijk is de kans gewoon nul. Niet Nul komma Een, maar Nul komma Niks,’
besluit Zijlstra.

Toch houdt hij houdt de deur nog op een piepklein kiertje. ‘Ja, stel dat de PVV al zijn standpunten gaat inleveren, wie ben ik dan om te zeggen dat we het niet moeten doen?

Terugblik op het politieke jaar: wat zijn zeges van Rutte waard?

Het politieke jaar 2016 bracht premier Rutte twee belangrijke zeges, schrijft Eric Vrijsen: de Turkije-deal in maart en de feestbegroting in september. En toch maakt de PVV de grootste kans de aankomende verkiezingen te winnen.

Feitelijk was het Bondskanselier Angela Merkel (CDU) die de overeenkomst met de Turken sloot, maar VVD-premier Mark Rutte was er actief bij betrokken en zelfs toenmalig PvdA-fractievoorzitter Diederik Samsom deed of hij het had verzonnen. Het Turkije-akkoord zette een rem op de asielstroom. Daar is van alles op af te dingen, maar voor Nederland verdween het immigratieprobleem hierdoor even van de voorpagina’s. Het kabinet is voorlopig uit de zorgen.

Succes claimen
Op Prinsjesdag was het ouderwets feest. Het geld klotste weer tegen de plinten, want de economie groeit en financiële tekorten verdampen. Ook hier is van alles op af te dingen;  want is het niet vooral de monetaire bazooka van Mario Draghi die de Nederlandse export stimuleert?

Helaas voor de oppositie doet dat allemaal niet ter zake: premierpartij VVD kan het succes van een economisch herstel claimen en daarmee de lastenverhogingen en de inkomensnivellering aan het zicht onttrekken.

Negeren van referendum is curieus
Op electoraal terrein waren er het Oekraïne-referendum en de wekelijkse peilingen. De uitslag van het referendum – een overduidelijk nee – wordt nu genegeerd door partijen als D66 en GroenLinks. Curieus, want zij behoren juist tot de initiatiefnemers van referenda. Nu steunen ze het kabinet-Rutte, dat zich weinig van de uitslag wil aantrekken. Het CDA en de christelijken daarentegen, wantrouwen het referendum, maar willen de uitslag juist wél serieus nemen.

Zo’n paradox illustreert vrij aardig de staat van verwarring op het Binnenhof. 2016 is het jaar waarin de oude voorstanders van directe democratie – geconfronteerd met de opmars van het door hen gehate ‘populisme’ – zich nog eens achter het oor krabben.

Gerry van der List: Opmars van populisme is even verheugend als zorgwekkend

Bij de kabinetsformatie van volgend jaar zullen de dijken worden verhoogd. Er zijn voorstellen te verwachten in de trant van: een raadgevend referendum telt alleen indien de opkomst hoger is dan de opkomst van de laatste Kamerverkiezingen.

Kiezers op zoek naar een vluchtheuvel
Wat die wekelijkse peilingen betreft: er zat eigenlijk weinig beweging in. Stilstaand water. Soms is de VVD wat groter, meestal eindigt de PVV op de eerste plaats. Gevolgd door een aantal partijen rond de 12 zetels: GroenLinks, SP, PvdA, D66, CDA en 50Plus. De conclusie moet eigenlijk zijn dat miljoenen kiezers op zoek zijn naar een vluchtheuvel.

Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende

zie ook: Op weg naar de 2e kamerverkiezingen in 2017 – deel 3

zie ook:  Op weg naar de 2e kamerverkiezingen in 2017 – deel 2

zie ook: Op weg naar de 2e kamerverkiezingen in 2017  deel 1

zie ook:  Geert Wilders PVV Premier kabinet Wilders 1 ??? deel 2

zie ook: Geert Wilders PVV Premier kabinet Wilders 1 ??? deel 1

zie ook:  De nieuwe Premier – Job Cohen PvdA versus Geert Wilders PVV

zie ook:  Wilders goes for Premier of Holland

Kamp: Wilders niet in Torentje

Telegraaf 13.01.2017 Voor het premierschap is heel iemand anders nodig dan Geert Wilders. Dat heeft minister Henk Kamp (Economische Zaken) vrijdag gezegd bij WNL.

Volgens Kamp moet je als regeringsleider kunnen samenwerken, met politieke partijen en andere landen. „De PVV zet zich af tegen anderen, is negatief over anderen. Dat is geen goede basis voor samenwerking”, aldus Kamp. „Ik denk dat er een heel ander persoon in het Torentje moet dan Geert Wilders.” Kamp vindt dat premier Mark Rutte het de afgelopen jaren goed heeft gepresteerd en dat hij daarvoor zal worden beloond.

Wilders lijkt niet wakker te liggen van de uitlatingen van Kamp, die Den Haag na de verkiezingen na 23 jaar verlaat. „Vorige week noemde Kamp me niet relevant, nu ongeschikt, het is duidelijk dat de VVD erg nerveus aan het worden is”, zei de PVV-leider op Twitter.

  Follow  Geert Wilders 

✔@geertwilderspvv  Vorige week noemde Kamp me niet relevant, nu ongeschikt, het is duidelijk dat de VVD erg nerveus aan het worden is.https://twitter.com/wnlvandaag/status/819854923286380544 …

11:50 AM – 13 Jan 2017

GERELATEERDE ARTIKELEN;

Wordt Wilders premier als hij de grootste wordt?

Elsevier 05.01.2016 Ook als de PVV de grootste wordt, is de kans klein dat Geert Wilders premier wordt. Het zou een slecht staaltje democratie zijn: een winnaar die niet regeert, schrijft Syp Wynia.

 

Syp Wynia

Syp Wynia (1953) is sinds 1997 redacteur van Elsevier. Hij schrijft columns, commentaren en analyses in weekblad Elsevier en essays in maandblad Elsevier Juist over politiek, economie en samenleving, dikwijls met een grensoverschrijdende blik.

Tags: Geert Wilders  premier  PVV  TK2017  Verkiezingen

Advertenties

januari 5, 2017 Posted by | 2e kamer, 2e kamerverkiezingen 2017, geert wilders, peiling, Pim Fortuyn, politiek, populisme, premier, PVV, wilders 1 | , , , , , , , , , , , , | Plaats een reactie

Oud-premier Piet de Jong KVP (CDA) 1915-2016

Van oorlogsheld tot premier: de eeuw van Piet de Jong

Oud-premier Piet de Jong is vorige week woensdag in Den Haag overleden. Met zijn 101 jaar was hij de oudste nog levende ex-regeringsleider ter wereld.

De Jong was van 1967 tot 1971 minister president namens de Katholieke Volkspartij, later opgegaan in het CDA. Eerder was hij staatssecretaris van Defensie en minister van Defensie. Voor zijn politieke carrière vocht hij als onderzeebootcommandant in de Tweede Wereldoorlog.

De Jong woonde de laatste jaren van zijn leven in het rijksmonument Parkflat Marlot, een appartementencomplex in de wijk Marlot. De uitvaart van Piet de Jong was maandag in besloten kring.

Buitenstaander in de politiek: Piet de Jong (101) – Elsevier 03.08.2016 Piet de Jong deed alsof hij tijdens zijn premierschap (1967-1971) een beetje op de winkel had gepast. In werkelijkheid hield de oud-marineman ‘het schip van Staat’ stevig op koers in woelige tijden. Portret van een immer relativerende politicus.

Admiraal wilde hij als tiener worden. Niets minder dan dat. De keuze voor de marine lag niet voor de hand voor een katholieke jongen uit Apeldoorn. Piet de Jong, geboren op 3 april 1915, ging een jaar te vroeg naar de rooms-katholieke lagere school. Omdat hij steeds overging, zou hij zijn hele schoolopleiding de jongste blijven. Met zijn geringe lengte bezorgde hem dat de bijnaam Ukkie. De kleine De Jong kon goed leren en werd gezien als een bolleboos.

Terugblik

Een terugblik op het leven en de politieke erfenis van Piet de Jong. Een marineman in de politiek, die zich na zijn ervaringen in de oorlog nooit meer gek liet maken. “Als het schip vergaat, heb je altijd nog tien minuten om je Bijbel en je scheerkwast te pakken.”

In 2014 blikte Syp Wynia voor Elsevier terug op de eeuw van de oud-premier.

In april 1915 gebruikten de Duitsers voor het eerst gifgas in de loopgraven bij het Belgische Ieper. In Turkije, bondgenoot van de Duitsers in de Eerste Wereldoorlog, begon de massamoord op de Armeense christenen. In het paasweekeinde van diezelfde aprilmaand werd in Apeldoorn Petrus Jozef Sietse de Jong geboren, zoon van een treinmachinist met katholieke, Friese boerenachtergrond en een Zeeuwse moeder, eveneens uit een katholieke boerenfamilie.

Piet de Jong
kwam als een held uit de oorlog, werd staatssecretaris, later minister van Defensie en minister-president (1967-1971). Deze rijk geïllustreerde uitgave telt 104 pagina’s en kost € 8,95. Bestel de Speciale Editie Piet de Jong hier of bel 0314-358350.

De kleine Piet zou naar de katholieke lagere school gaan, geleid door meester Bot,
vader van Theo Bot en later grootvader van Ben Bot. Zowel Theo als Ben zou later minister worden. In zijn lagereschooltijd deed Piet op Koninginnedag, 31 augustus, ook mee aan de aubades voor koningin Wilhelmina, die op Het Loo woonde. Piet ging naar de Hogere Burgerschool in Apeldoorn en wilde naar de marine, geïnspireerd door zijn peetoom Sietze in Franeker en een neef die al bij de marine zat. Piet wilde admiraal worden. Het zou hem mogelijk zijn gelukt, ware het niet dat hij in de politiek belandde als staatssecretaris van Marine, vervolgens als minister van Defensie en uiteindelijk als minister-president.

Het was in die dagen, rond 1930, uitzonderlijk dat een katholieke jongen naar de marine wilde. De marine was van de protestanten. De marine stond ook symbool voor het grote Nederland, dat een koloniaal wereldrijk was, vooral door het immense eilandenrijk Nederlands-Indië. Terwijl Piet de Jong in Den Helder aankomend marineofficier was, stond de Koninklijke Marine juist door gebeurtenissen in Indië in het centrum van de aandacht.

Rond de jaarwisseling 1932-1933 gingen matrozen op het pantserschip De Zeven Provinciën over tot muiterij, uit protest tegen bezuinigingen. De muiters pikten een crisismaatregel niet, een loonsverlaging van 17 procent. Er werd een vliegtuigbom op De Zeven Provinciën gegooid, met 19 doden tot gevolg. De muiterij joeg de angst aan voor alles wat links was. Beroepsmilitairen mochten geen lid meer zijn van de SDAP (voorloper van de PvdA) en de socialistische omroep VARA, en geen sociaal- democratische kranten lezen.

Piet de Jong (1915-2016), de onverstoorbare premier

Een jaar later, voorjaar 1934, maakte Piet de Jong als jong marineofficier zijn eerste zeereis, die hem in het Oost-Pruisische Koningsbergen bracht – nu het Russische Kaliningrad. Het Nederlandse marinebezoek aan de Duitse havenstad verliep tumultueus, want het viel in het weekeinde dat de geschiedenis inging als ‘De nacht van de lange messen’, toen Adolf Hitler zich met bloedig geweld ontdeed van de SA (Sturmabteilung) die hij vreesde als een partij leger dat zich tegen hem kon keren. De Jong ging een aantal jaren naar Indië en belandde vervolgens bij de Onderzeedienst in Den Helder. Tijdens de Duitse inval in Nederland, op 10 mei 1940, was hij net 25 jaar.

Hij speelde een hoofdrol bij het, onder de ogen van de Duitsers, uit Rotterdam wegsluizen van een nog niet afgebouwde onderzeeër. Het leverde hem in Londen al meteen een militaire onderscheiding op. Pas in 1946 kwam hij na uitvoerige en spannende omzwervingen over de wereld terug in Nederland, waar tot zijn verbazing de vooroorlogse verhoudingen goeddeels waren hersteld. Hij vond het land ‘een beetje bekrompen, een beetje ingeslapen’. De maatschappelijke opwinding waarmee hij als premier (1967-1971) te kampen had, zou hij ervaren als een ‘uitgestelde puberteit’.

Wederopbouw

Het land werd na de oorlog geregeerd door coalities waarin de Katholieke Volkspartij en de PvdA domineerden. Terwijl er werd gewerkt aan de wederopbouw legden de rooms-rode kabinetten de basis voor de verzorgingsstaat. De Jong maakte carrière in de marine, werd commandant van een fregat en van een kruiser, en diende tussendoor koningin Juliana als adjudant. Hij was getuige van de Greet Hofmans-affaire, die het huwelijk van de Koningin bedreigde en de monarchie in groot gevaar bracht. Hij begeleidde de jonge kroonprinses Beatrix op haar eerste bezoek aan de West.

In 1959 werd De Jong tot zijn eigen verbazing en met aanvankelijke tegenzin staatssecretaris. Hij was niet eens lid van de KVP, maar KVP-leider Carl Romme had een katholieke staatssecretaris van Marine nodig, ging op zoek naar katholieke marineofficieren en daar waren er niet veel van. De Jong liet zich met veel moeite overhalen. Het waren ook jaren van woningnood, maar gelukkig mocht het gezin van de kersverse staatssecretaris met medewerking van koningin Juliana het Pieter Post-huis huren, het koetshuis op het terrein van Huis ten Bosch. De Jong werd van staatssecretaris minister, terwijl hij bleef hunkeren naar zee. De KVP was de belangrijkste politieke macht, met eenderde van de Kamerzetels. De confessionele partijen hadden samen een absolute meerderheid in de Tweede Kamer.

Kabinetten kwamen en gingen, ook zonder tussentijdse verkiezingen. De Jong zat steeds op Defensie. Hij ontsloeg als minister al snel de hoogste militair toen die zich bokkig opstelde. Hij constateerde later nooit meer last te hebben gehad van militairen die dachten boven de politiek te staan.

Zijn verdeelsleutel (de helft van het geld voor de landmacht, de andere helft gelijkelijk verdeeld over luchtmacht en marine) bleef tot het einde van de Koude Oorlog onaangetast. In 1968 ging de trots van Nederland, het vliegdekschip de Karel Doorman, in de verkoop. Enkele jaren eerder had De Jong als staatssecretaris van Marine het vlaggeschip van de Marine nog verdedigd. Toen Nederland zijn laatste stukje Indië – Nieuw-Guinea – verloor, werd het vliegdekschip als te duur en overbodig gezien. De Jong had zich fel verzet tegen het opgeven van Nieuw-Guinea. Hij betitel de de Amerikaanse minister Robert Kennedy, door zijn broer de president naar Den Haag gestuurd, als een ‘over het paard getilde vlegel’.

Corvee

Het is nauwelijks meer voor te stellen, maar in de jaren zestig werd het premierschap niet per se als een bekroning van politiek succes gezien, eerder als corvee. De KVP-leiding zocht voor het premierschap steeds weer andere katholieke heren die er met tegenzin aan begonnen. Piet de Jong heeft zijn premierschap ook nooit gezocht, integendeel. Hij vond zichzelf niet per se geschikt, zei dat hij te weinig van economie en staatsrecht wist. Ook koningin Juliana, die De Jong toch goed kende, twijfelde – wat De Jong toch ook wel weer kwetsend vond.

Maar goed, alle anderen vielen af, De Jong nam in 1967 de klus op zich. Zelf zei hij relativerend dat er toch iemand op de winkel moest passen – wat hem jaren is nagedragen: de premier die op de winkel past. Er was heel wat aan de hand in die dagen. De welvaart groeide, politici maakten zich zorgen over al de vrije tijd die de mensen kregen nu de werkweken steeds korter werden. Bij het huwelijk van Beatrix en Claus in 1966 waren er bommen gegooid naar de
Gouden Koets en er waren meer rellen in Amsterdam. Een van de eerste daden van het kabinet-De Jong was het ontslaan van de Amsterdamse burgemeester Gijs van Hall. De Jong had al in zijn regeringsverklaring gesteld dat de wederopbouw voorbij was, dat ook tradities en traditionele verbanden niet meer vanzelfsprekend waren.

De zomer van 1967 begon met de Zesdaagse Oorlog, door Israël glansrijk gewonnen. In Nederland werd de zomer van 1967 de Summer of Love: Amsterdam profileerde zich met Londen en Kopenhagen als hippie-hoofdstad. Een jaar later was het Praagse Lente in Tsjechoslowakije. Al voor de zomer voorbij was, rolden Russische tanks de straten van Praag binnen. Dat er ooit een einde aan de Koude Oorlog zou komen, leek ondenkbaar. Intussen werd het land geleid door een kabinet dat door de linkse oppositie, maar ook door de linkervleugels van de confessionele regeringspartijen KVP en ARP als een stel kleurloze conservatieven werd gezien.

De stemming bij de spraakmakende gemeente was links, maar het land werd geregeerd door rechts. Naar hedendaagse maatstaven was het kabinet van De Jong allerminst rechts. Er werden tal van nieuwe sociale wetten ingevoerd, die veel populairder bleken dan was voorzien en – zoals bij de AWBZ – tot op de dag van vandaag politici voor problemen stellen. Het kabinet-De Jong gaf zich de ruimte om de overheidsuitgaven met 6 procent op te voeren. De ontwikkelingshulp werd verhoogd tot 1 procent van het nationaal inkomen.

Mede uit angst voor ‘Parijse’ rellen kregen Nederlandse studenten na de Maagdenhuisbezetting meer zeggenschap over de universiteiten dan waar ook ter wereld. Drugs, homoseksualiteit, anticonceptie, kiesrecht voor jongeren, cremeren werd gelijkgesteld met begraven, echtscheiden werd makkelijker. Alles werd toleranter.

Het minimumloon werd onder De Jong met eenderde verhoogd, AOW’ers gingen er een stuk op vooruit en werknemers hoefden niet meer 45 uur per week te werken, maar 42,5. Ze kregen inspraak via ondernemingsraden. Nivelleren, dat deed het kabinet-De Jong ook. En voor het eerst werd serieuze aandacht besteed aan een schoon milieu.

Molukkers

Nederland belandde in een progressieve golf, die ruwweg tot na 2000 zou aanhouden. Na die eeuwwisseling staken thema’s de kop op die in voorgaande decennia nauwelijks bespreekbaar waren. De zegeningen van Europa werden mede door de euro niet meer als vanzelfsprekend gezien. Ontwikkelingshulp stond steeds vaker te boek als bodemloze put. Maar de belangrijkste splijtende
thema’s sinds de eeuwwisseling zijn toch immigratie, integratie en islam.

Ook in dat opzicht speelt het kabinet van Piet de Jong een cruciale historische rol. Het was het kabinet-De Jong dat contracten tekende met Turkije en Marokko. Tienduizenden, doorgaans ongeletterde gastarbeiders kwamen naar Nederland. Hun gezinnen volgden, daarna bruiden en bruidegommen van die kinderen. Het zijn er nu driekwart miljoen. Het zou het CDA van De Jong verscheuren. De Jong wordt niet graag herinnerd aan zijn bijdrage aan die immigratie. ‘Wij hadden te maken met de Molukkers,’ zegt hij dan, ontwijkend.

Inderdaad had De Jong als premier te maken met een eerste terroristische actie uit Molukse kring. De Jong stond boven aan de dodenlijst. In 1971 verdween De Jong op 56-jarige leeftijd eerloos van het toneel, nadat zijn eigen partij hem had laten vallen, omdat hij niet progressief genoeg zou zijn. De KVP verloor de verkiezingen. De Jong werd nog gevraagd voor het vicevoorzitterschap van de Raad van State, maar daar kwam het niet van.

Wel werd hij lid van de Eerste Kamer. In 1980 moest De Jong zijn huurhuis op het terrein van Huis ten Bosch verlaten, want de nieuwe koningin Beatrix nam het paleis in gebruik en wilde het koetshuis gebruiken om er te beeldhouwen. Piet de Jong werd ook geen minister van Staat. Naar wordt aangenomen, bleef Beatrix het hem kwalijk nemen dat hij als premier de belastingvrijdom van het staatshoofd intoomde. Ook de honorering voor het Koninklijk Huis was haar niet ruim genoeg.

Zijn tot nu toe laatste optreden had Piet de Jong op 2 oktober 2010 in Arnhem, bij het tumultueuze CDA-congres over het gedoogakkoord met de PVV. De Jong voegde zich daar bij de CDA-mastodonten die zich tegen dat akkoord keerden. En wel omdat hij vond dat de vrijheid van godsdienst van moslims aan banden werd gelegd. Het was een beetje een atypisch optreden van de oud-premier. Door de jaren heen bleef hij doorgaans kalm als anderen zich druk maakten. Hij had als marineman in oorlogsjaren voor hetere vuren gestaan, geleerd rustig te blijven te midden van tumult, waar mogelijk te delegeren, maar nooit je verantwoordelijkheid te ontlopen.

Hoe het ‘beminnelijk manneke’ Piet de Jong alle onrust overleefde

VN 06.08.2016 Max van Weezel hoorde altijd bij de lawaaiige jongens die het kabinet van Piet de Jong maar rechts vonden. Tot hij zich zes jaar geleden realiseerde: wat een progressieve man was het eigenlijk!

Wat zou Piet de Jong hebben genoten van de in memoriams in kranten die hem geen greintje krediet gaven toen hij van 1967 tot 1971 minister-president van Nederland was. ‘Zijn kabinet heeft met concessies aan de tijdgeest – concessies die niet onderdeden voor de maatschappijhervormingen van het kabinet-Den Uyl vanaf 1973 – de nieuwlichterij van die dagen zo gekanaliseerd dat er geen ongelukken zijn gebeurd,’ schreef Hubert Smeets prijzend in NRC Handelsblad.

‘Historicus Maas betitelde Piet de Jong achteraf als de meest onderschatte premier sinds de oorlog,’ memoreerden Peter de Greef en Jaap Stam van de Volkskrant. ‘Oud-premier Piet de Jong was een politicus in wie men zich licht vergiste,’ herinnerde oud-parlementair journalist Pierre van Enk zich in Trouw: ‘De kleine, altijd goed geluimde, grappige man met zijn halve leesbrilletje, zijn bolhoed en aanminnige glimlach kon bij een eerste contact bijna vertedering inboezemen waar – naar later placht te blijken – respectueuze behoedzaamheid op haar plaats was.

Hij verliet nooit een houding van aangename onthechtheid en pretentieloosheid, afkeer van drama’s en grote woorden en ontwapenende nuchterheid. Maar als het nodig was, kon het beminnelijke manneke dat men bijna in bescherming had willen nemen, hard als een spijker worden en in staat blijken tot het uitvoeren van snelle, trefzekere executies.’

Hoe anders waren de commentaren in de tijd dat de vorige week op 101-jarige leeftijd overleden rooms-katholieke politicus leidinggaf aan het naar hem vernoemde centrumrechtse kabinet van de Katholieke Volkspartij, Antirevolutionaire Partij, Christelijk Historische Unie en VVD. De Jong kreeg toen voortdurend het verwijt dat hij geen idealen koesterde, geen visie had, dat hij alleen maar ‘op de winkel paste.’

Heb jij het kabinet-De Jong zelf nog meegemaakt, werd me de afgelopen dagen met enige regelmaat gevraagd. Niet als journalist, wel als ASVA-activist aan de Universiteit van Amsterdam. Raar dat we het toen steevast over het ‘rechtse kabinet-De Jong’ hadden, want Hubert Smeets merkt volkomen terecht op dat de oud-duikbootkapitein en zijn bewindslieden nogal wat concessies aan de tijdgeest deden. En die tijdgeest werd gekenmerkt door verzet tegen het ‘establishment’.

Verzet waarmee de christendemocraten en liberalen van eind jaren zestig uiterst lenig omgingen. De Jong en zijn minister van Onderwijs Gerard Veringa begrepen de studenten die de Katholieke Hogeschool Tilburg in ‘Karl Marx Universiteit’ omdoopten en het Maagdenhuis in Amsterdam bezetten. Dat allemaal om one man, one vote en medebeslissingsrecht van alle geledingen op alle niveaus te bewerkstelligen.

Piet de Jong, kapitein in woelige tijden

LEES VERDER

In een interview met Thijs Broer en Pieter van den Blink legde De Jong een paar jaar geleden uit waarom hij als premier met de tijdgeest meeboog: ‘De jonge generatie moest zich uiten. Ik dacht: hun vaders konden tijdens de bezetting geen kant op, die lopen rond vol complexen. Die jongens moesten een beetje lawaai maken, dat begreep ik best.’ Als één van die jongens die van de regering lawaai mochten maken leerde ik vooral minister Veringa van nabij kennen.

Hij kwam ’s avonds naar Amsterdam om in studentensociëteit Akhnaton aan de Oudezijds Voorburgwal met ons over de democratisering van de universiteit te discussiëren. ASVA-bestuurders van een jaar of 19, 20 konden altijd bij hem terecht op het ministerie aan het Haagse grachtje Nieuwe Uitleg. Veringa voerde, met de zegen van Piet de Jong, een Wet Universitaire Bestuurshervorming in die de studenten op hun wenken bediende.

Het was geen CDA’er maar een sociaal-democraat – Jo Ritzen – die de democratisering van de universiteit in de jaren negentig weer om zeep hielp. De tegemoetkomende houding van de verlichte regenten De Jong en Veringa stemde ons studentenactivisten overigens in het geheel niet dankbaar. In een essay van de Amerikaanse filosoof en socioloog Herbert Marcuse waren we de term ‘repressieve tolerantie’ tegengekomen.

Het establishment deed schijnconcessies aan de opstandige jongeren om de kapitalistische machtsstructuur overeind te houden, luidde zijn redenering. Zo’n wet-Veringa diende uitsluitend de status quo, was onze heilige overtuiging.

Piet de Jong heb ik persoonlijk pas veel later ontmoet. In 2010, hij was toen vierennegentig. In Nieuwspoort presenteerde Het Nationaal Archief de biografie die historicus Albert Kersten had geschreven van De Jongs knoert-rechtse minister van Buitenlandse Zaken Joseph Luns. De oud-premier hield een onverwacht geestige toespraak vol anekdotes over de ambitieuze ijdeltuit die bijna een oorlog met Indonesië was begonnen over Nieuw-Guinea en pal achter de Amerikaanse bombardementen in Vietnam stond.

Zo vertelde De Jong dat Luns en hij een keer over het Plein in Den Haag liepen en Luns hem vertelde waarvan hij ’s nachts had gedroomd. In die droom werd De Jong op het Plein door een vrachtauto overreden. Liggend op straat kon hij Luns nog net toevoegen: ‘Neem het van me over, Joseph! Neem het over!’.

Uiteindelijk heeft het ‘beminnelijke manneke’ de hele generatie van Luns en Veringa ruimschoots overleefd. Wat een progressieve man eigenlijk, dacht ik in Nieuwspoort. Piet, je hebt goed op de winkel gepast!

Zie ook:

In Memoriam: Oud Premier Piet de Jong HaagSpraak

In Memoriam: Oud Premier Piet de Jong DH Org

Piet de Jong 1915 – 2016 een legende – Trouw 01.08.2016

Piet de Jong: meest onderschatte premier van Nederland  – AD 01.08.2016

Van oorlogsheld tot premier: de eeuw van Piet de Jong – Elsevier 01.08.2016

Van boot naar Torentje Den Haag – Telegraaf 01.08.2016

Piet de Jong (1915-2016), de onverstoorbare premier – Elsevier 24.10.2015

Ex-premier Piet de Jong (1915-2016): 8 opvallende uitspraken – Elsevier 28.03.2015

Reactie minister-president Rutte op overlijden Piet de Jong – RO 01.08.2016

Piet de Jong (1915 – 2016): nog bij leven een legende – Trouw 01.08.2016

Oud-premier Piet de Jong overleden – Den HaagFM 01.08.2016

Oud-premier Piet de Jong (101) overleden – VK 01.08.2016

Oud-premier Piet de Jong overleden – AD 01.08.2016

Oud-premier De Jong overleden – Telegraaf 01.08.2016

Oud-premier Piet de Jong (101) overleden – NU 01.08.2016

Meer nieuws over piet de jong kvp cda

Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende

augustus 1, 2016 Posted by | 1e kamer, 2e kamer, CDA, kvp, Piet de Jong, politiek, premier | , , , , , | Plaats een reactie