Debat in de Digitale Hofstad

Stemmen uit de Haagse Wijken

Terugblik – 10 jaar oorlog in Syrië

Telegraaf 15.03.2021

10 jaar Oorlog

Het is vandaag 15.03.2021 op de kop af tien jaar geleden dat de oorlog in Syrië begon. In een korte tijd is het conflict uitgegroeid tot een bloedige strijd die nog altijd voortduurt. In Syrië zelf, en ver daarbuiten.

Grote groepen Syriërs de straat op gingen om te protesteren tegen de regering van president Assad. De demonstraties werden een opstand, de opstand werd een gruwelijke burgeroorlog. Hoe nu verder, Syrië? ,,De sancties moeten worden opgeheven.”

Gifgasaanvallen en bombardementen met bomvaten door regeringstroepen. Onthoofdingen en aanslagen door IS. Jihadistische groepen die elkaar onderling afmaken. Russische huurlingen, twee Turkse invasies, duister geld vanuit de Emiraten, Israëlische raketaanvallen, Iraanse ‘adviseurs’, bombardementen door een Westerse coalitie en brandende olievelden. Er zijn weinig dingen die het Syrische volk de afgelopen tien jaar bespaard zijn gebleven.

Tien jaar na de start van de burgeroorlog is de revolutie in rook opgegaan. Honderdduizenden doden, miljoenen vluchtelingen en ontelbare gruwelijkheden verder zit president Assad nog steeds waar hij in 2011 zat: in de zetel van de macht. Alleen een bonte verzameling van (vooral) jihadistische groepen vecht nog door vanuit de regio Idlib.

Van de vluchtelingencrisis tot de aanslagen in Parijs en Brussel, van de gifgasaanvallen tot de strijd om Aleppo.

De start van de oorlog is allemaal terug te voeren op een demonstratie in een kleine Syrische stad, tien jaar geleden. De bron van al het geweld is nog altijd aan de macht. Vier vragen aan Midden-Oostencorrespondent Olaf Koens.

AD 15.03.2021

Olaf, tien jaar alweer. Hoe is de oorlog eigenlijk begonnen?

Als je het terugrekent, is het begonnen in het kleine stadje Daraa in het verre zuiden van Syrië, aan de grens met Jordanië. Geïnspireerd door het begin van de Arabische lente, de protesten in Tunesië en Egypte en Libië, spoten een paar tieners leuzen tegen het Assad-regime op muren in de stad.

De tieners werden opgepakt en gemarteld, daarop gingen mensen de straat op, al snel ook in Damascus en Aleppo. Eerst gingen de betogingen over vrijheid, over hervormingen, over de vrijlating van de tieners en de politiek gevangenen. Maar al snel zette het regime het leger in en werd er met scherp geschoten en liep het uit de hand.

Beelden van een demonstratie tegen het regime in 2011 in de hoofdstad Damascus. © AFP

Nog geen maand later was de burgeroorlog een feit, honderden mensen waren er al doodgeschoten, duizenden opgepakt en gemarteld. Het verzet tegen het regime van president Bashar al-Assad groeide, delen van zijn eigen politiemacht keerden zich tegen hem.

Wat gebeurde er daarna?

Het is bijna onmogelijk om in een paar zinnen samen te vatten wat er allemaal sindsdien gebeurd is. Maar in hoofdlijnen: de strijd verhardde, behalve verschillende radicale groepen gingen ook buitenlandse mogendheden zich met de oorlog in Syrië bemoeien. Jihadistische bewegingen voegen zich bij het verzet en de Koerden in het noorden van het land zagen de kans schoon de onafhankelijkheid uit te roepen.

Het werd een keiharde oorlog, zonder enige regels. Vrouwen, kinderen, scholen, ziekenhuizen, alles was een doelwit. Er werden steden en gebieden omsingeld en uitgehongerd. Er werd gifgas ingezet tegen de rebellen en de burgerbevolking. Uit andere landen kwamen strijders en een deel van de jihadisten hergroepeerde zich tot terreurbeweging Islamitische Staat, die een flink deel van Syrië en Irak onder controle kregen en een Kalifaat uitriepen.

Lees ook:

Einde van het kalifaat: opkomst en ondergang van terreurbeweging IS

Er vielen honderdduizenden slachtoffers, vooral door de meedogenloze aanvallen van het Assad-regime. Miljoenen mensen sloegen op de vlucht, richting Europa. Er volgden aanslagen in Europese hoofdsteden, een internationale operatie tegen IS. Toen de dagen van Assad geteld leken, mengde Rusland zich op het toneel. De Russische luchtmacht ging door waar het regime was opgehouden, het bombardeerde scholen en ziekenhuizen.

Terwijl IS terrein verloor, won Assad grondgebied op de rebellen, die verder radicaliseerden. Er werden allerlei internationale pogingen ondernomen tot een staakt-het-vuren of diplomatieke overeenkomst, maar zonder succes. Turkije viel het noorden van Syrië binnen om de Koerden weg te drijven. En uiteindelijk zitten we tien jaar later met een soort patstelling waarin de aanstichter van al het geweld, president Bashar al-Assad, nog altijd aan de macht is.

Want hoe gaat het nu in Syrië?

Wanneer we het nu over Syrië hebben, moeten we het gebied grofweg indelen in drie plekken. Het regime-gebied, waar het leger van president Assad aan de macht is, de provincie Idlib, waar de rebellen en vooral de jihadisten de boel bestieren, en de Koerdische gebieden die of onder Turkse, of onder Koerdische controle staan. Wat ze gemeen hebben is dat het nergens goed gaat.

In de provincie Idlib zijn grote tekorten, de bevolking is er afhankelijk van noodhulp. De meeste inwoners daar zijn gevlucht uit andere delen van het land, net als de rebellen en jihadisten die er de macht hebben. Het is, als je de Koerden niet meerekent, het laatste gebied van Syrië dat niet opnieuw onder controle staat van het Assad-regime.

Daar heeft het een hoge prijs voor moeten betalen. Hier heeft de strijd het langst geduurd. Nog altijd heeft het regime, met Rusland als bondgenoot, de pijlen gericht op Idlib. Maar de militaire opmars is gestaakt nadat Turkije een jaar geleden ingreep. Het gebied is afgesloten van de buitenwereld, de inwoners zitten als ratten in de val.

Kaart Syrië en provincie Idlib aan grens Turkije

In regime-gebied gaat het het afgelopen jaar steeds slechter. Door de strenge sancties zijn er tekorten ontstaan. De waarde van de Syrische munt is ingestort, benzine staat er op de bon. De onvrede over president Assad groeit. Zo erg dat er onlangs nog opnieuw demonstraties waren in Daraa, de stad waar het allemaal begon.

De Koerdische gebieden hebben de droom voor zelfstandigheid in rook op zien gaan. Na de Turkse opmars hebben de autoriteiten het op een akkoord gegooid met het regime van Assad. En dan is er ook nog een laatste stukje kalifaat, het Al-Holkamp. Daar zitten vele tienduizenden IS-aanhangers, meestal vrouwen en kinderen, opgesloten. Het zijn meestal buitenlanders, en niemand wil ze hebben.

Telegraaf 13.03.2021

Maar het klinkt alsof de oorlog voorbij is. Kunnen de Syriërs terug naar huis?

De oorlog is pas voorbij als de laatste soldaat begraven is. Het is in Syrië op dit moment natuurlijk niet zo heftig als tijdens de slag om Aleppo of de gifgasaanvallen in Oost-Ghouta, maar er wordt nog altijd gevochten. Ik denk dat we in het laatste stadium van de oorlog in Syrië zijn aanbeland, maar dat het nog lang niet voorbij is. De situatie in Idlib is onhoudbaar, de onvrede groeit in regime-gebied, het rommelt in de Koerdische gebieden.

Lees ook:

Mohammed (11) over oorlog in Syrië: ‘Ik wil een toverstaf om bombardementen te stoppen’

Terugkeer

Je kunt zeggen dat Assad de oorlog gewonnen heeft, en op de kaart lijkt dat misschien ook zo. Maar ook dat zet geen streep onder dit conflict, al was het maar omdat het betekent dat de miljoenen Syriërs die het land zijn ontvlucht niet meer terug kunnen keren. Misschien heb je wel eens verhalen gezien van Syriërs die toch teruggaan, maar dat is echt een hele kleine groep, en dan gaat het ook nog eens om mensen die altijd al een goede band hadden met het regime van president Assad.

Wie dat niet heeft is vogelvrij en loopt grote risico’s. De oorlog is zo goed als gewonnen door Assad. De vele miljoenen Syriërs die daar het slachtoffer van zijn kunnen niet terug zo lang hij aan de macht blijft.

AD 17.03.2021

 

Vrienden voor het leven na martelgang in Syrische gevangenis

Drie mannen leerden elkaar kennen in de beruchtste Syrische gevangenis in Syrië, Branch 215. Zij overleefden en zagen elkaar terug in Jordanië. Nu dromen ze van een ontmoeting in Syrië.

Zij begroeten elkaar op het computerscherm. De coronacrisis maakt fysiek contact nu onmogelijk. Maar Amthal Alnwawy, Abdulhakim Almassri en Mahmoud hebben er geen last van. Zij praten honderduit, over hun werk, hun kinderen en kennissen.

De drie mannen zagen elkaar voor het eerst in juli 2012 in Branch 215, de beruchte gevangenis van de Syrische Militaire Inlichtingendienst. Ze zaten er enkele weken tot maanden. Alnwawy en Almassri komen uit Deraa, waar het protest tegen het regime van president Basher al-Assad tien jaar geleden begon en uitdraaide op een afschuwelijke burgeroorlog.

Protest

Tijdens de eerste protesten woonde Almassri, hoogleraar economie, in Deraa. Alnwawy was al verhuisd naar Damascus waar hij werkte in een ziekenhuis. Mahmoud (hij wil anoniem blijven) werkte in de hoofdstad in het familiebedrijf. De eerste twee sloten zich snel aan bij het protest, Mahmoud volgde later toen hij vluchtelingen hielp die hun heil zochten in Damascus.

Mahmoud en Alnwawy zagen elkaar voor het eerst na hun arrestatie, in een ondergrondse cel van 4 bij 4 meter, volgepakt met zestig tot zeventig mannen. Zij zaten naast elkaar en kwamen in gesprek. ,,Ik wilde weten waar ik was, wat er met me zou gebeuren’’, zegt Alnwawy tijdens het computergesprek waarvan de nieuwszender Al Jazeera verslag doet. Kort daarna werd ook Almassri in de cel gepropt en zocht het trio steun bij elkaar. ,,Die steun geeft hoop, helpt je te overleven’’, zegt Ahmad Helmi, medeoprichter van Taafi, een stichting die gewezen gevangenen bijstaat. Helmi zat zelf ook vast en woont nu in Turkije.

De ergste plek was de zesde verdieping, waar gevangenen werden verhoord. Mensen schreeuw­den het uit, aldus Almassri.

De omstandigheden in Branch 215 waren en zijn hels. Een vernietigend rapport van de VN heeft dat deze maand nog eens bevestigd. Ook andere organisaties brandmerken Branch 215 als plek voor martelingen en moord. ,,De ergste plek was de zesde verdieping, waar gevangenen werden verhoord. Mensen schreeuwden het uit’’, aldus Almassri. Ook hij moest eraan geloven. ,,Ze zetten me in de stoel die je ruggengraat breekt’’, aldus de ex-gevangene die daarmee verwijst naar de zogeheten Duitse stoel die de rug in een onnatuurlijke houding brengt en extreme pijn veroorzaakt. ,,Daarna pakten ze een zweep en begonnen ze me overal te slaan.’’

Mahmoud zegt dat hem bij zijn laatste verhoor een lijst met valse beschuldigingen werd overlegd. Hij wist dat als hij zou bekennen hij zijn doodvonnis zou tekenen. Hij weigerde toe te geven. ,,Ze dreigden me te vermoorden’’, aldus Mahmoud. Terug in zijn cel, waar anderen altijd plaatsmaakten voor afgebeulde gevangenen na hun verhoor, was hij constant bang dat ze hem zouden komen halen om ‘het karwei af te maken’.

Gevangenen staan op het punt te worden vrijgelaten in Damascus, volgens deze foto uit 2014 van een door het regime van Assad gecontroleerd persbureau. © Hollandse Hoogte / AFP

Gesprekken

Maar niet alleen geweld bracht gevaar. Ook verwaarlozing eiste haar tol. Mahmoud kreeg koorts, was dagenlang soms niet bij bewustzijn. Er werd niet naar hem omgekeken. Soms hapten celgenoten naar lucht als de ventilatie was uitgezet. Maar het was altijd de onderlinge steun die redding bracht. ,,De mooiste momenten waren onze gesprekken. We vertelden elkaar verhalen, we stelden elkaar gerust’’, zegt Mahmoud. Soms wenste hij dat de bewakers hen zo zouden zien zitten. ,,Dat ze zouden denken; wat moeten we nog meer doen om jullie van alle menselijkheid te beroven.’’

Stephanie Haddad, psycholoog bij het Libanese Centrum voor de Mensenrechten, helpt slachtoffers van marteling om het leven weer op te pakken. ,,Mensen die je martelen, behandelen je als een beest. Als je daarna weer met anderen een cel deelt, ben je weer mens’’, legt Haddad uit.

Gevangenen in een cellencomplex in de stad Hasaka. © REUTERS

Toen Alnwawy werd vrijgelaten had hij zeventien of achttien telefoonnummers uit het hoofd geleerd. ,,Nadat ik mijn ouders, mijn vrouw en mijn kinderen weer had omarmd, greep ik meteen de telefoon. Ik was bang de nummers te vergeten’’, zegt Alnwawy. Hij belde aan een stuk om familieleden van andere gevangenen te vertellen hoe het hen verging, waar ze zaten opgesloten en om boodschapjes door te geven en hen gerust te stellen.

Alnwawy en Mahmoud zaten elk ongeveer twee maanden gevangen en na hun vrijlating vluchtten ze allebei het land uit, omdat ze vreesden voor hun leven. Almassri bleef vastzitten tot januari 2013. Toen kwam hij vrij bij een gevangenenruil: 2000 Syrische gevangenen werden geruild met 48 Iraniërs in handen van rebellen. Almassri ging naar Noord-Syrië waar hij minister van Economie werd in de door Turkije gesteunde oppositieregering.

Facebook

De drie mannen vonden elkaar na hun vrijlating terug op Facebook, om de vriendschap op te pakken. In 2015 ontmoetten ze elkaar voor het eerst weer in Jordanië. Alnwawy woonde daar en de twee anderen waren in het land om familieredenen of zaken. Mahmoud reed van Amman naar Jerash om Almassri op te pikken en samen klopten ze aan bij het huis van Alnwawy in Ramtha. Onder het genot van een lunch met kip, rijst, salade en yoghurt, sloten ze elkaar weer in de armen, haalden zij herinneringen op en spraken ze dank uit omdat ze de hel van Branch 215 hadden overleefd. ,,We zagen dat een van onze dromen waarover we het vaak hadden, werkelijkheid was geworden’’, zegt Alnwawy.

Sinds 2015 hebben ze een nieuwe droom: dat zij op een dag in vrijheid elkaar weer in Syrië kunnen ontmoeten en de maaltijd in Damascus of Deraa kunnen delen. ,,Deze droom zorgt ervoor dat we elkaar nooit uit het oog zullen verliezen. ,,Ik kijk enorm uit naar dat gelukzalige moment’’, aldus Mahmoud.

Lees: Politie pakt pro-Koerdische politicus op in parlement, na verhoor weer vrij NOS 21.03.2021

Lees: ‘Doden bij aanval op ziekenhuis in Syrische provincie Aleppo’ NOS 21.03.2021

Lees: ‘Turkije bombardeert Koerdische doelen in Syrië’ NOS 21.03.2021

Lees: Turkse luchtmacht valt Koerdische troepen aan in Syrië AD 21.03.2021

Lees: Turkse luchtmacht valt Koerdische troepen aan in Syrië Telegraaf  21.03.2021

Lees: Turkse luchtmacht zou Koerdische troepen hebben aangevallen in Syrië NU 21.03.2021

Lees: Turkije vraagt rechter om pro-Koerdische partij te verbieden NOS 17.03.2021

Zie ook: IS versus Beeldenstorm 21e eeuw

Zie ook: De dreiging der Kruistochten in de 21e eeuw

Zie ook: En weer kijkt de hele wereld naar de OPCW in Den Haag – de nasleep

zie ook: En weer kijkt de hele wereld naar de OPCW in Den Haag

zie ook: De hele wereld kijkt naar OPCW in Den Haag – deel 4

zie ook: De hele wereld kijkt naar OPCW in Den Haag – deel 3

zie ook: De hele wereld kijkt naar OPCW in Den Haag – deel 2

zie ook: De hele wereld kijkt naar OPCW in Den Haag – deel 1

Zie ook: De nog veel langere arm van Erdogan in IS-gebied, Syrië, Irak en verder !! – deel 12 – de nasleep

Zie ook: De nog veel langere arm van Erdogan en verder nog meer !! – deel 11

Zie ook: Kabinet Rutte 3 – Nederland ook in de strijd tegen IS in Irak en verder – deel 8

Zie ook: Kabinet Rutte 2 en 3 – Nederland ook in de strijd tegen IS – deel 7

zie ook: Kabinet Rutte 2 – Nederland ook in de strijd tegen IS – deel 6

zie ook:  Kabinet Rutte 2 – Nederland ook in de strijd tegen IS – deel 5

zie ook: Kabinet Rutte 2 – Nederland ook in de strijd tegen IS – deel 4

zie ook: Kabinet Rutte 2 – Nederland ook in de strijd tegen IS – deel 3

zie ook: Kabinet Rutte 2 – Nederland ook in de strijd tegen IS – deel 2

zie ook: Kabinet Rutte 2 – Nederland ook in de strijd tegen IS – deel 1

Syrië al 10 jaar verscheurd door burgeroorlog: ‘Als de VS niet ingrijpen, zal het regime blijven’

AD 15.03.2021 Vandaag is het 10 jaar geleden dat grote groepen Syriërs de straat op gingen om te protesteren tegen de regering van president Assad. De demonstraties werden een opstand, de opstand werd een gruwelijke burgeroorlog. Hoe nu verder, Syrië? ,,De sancties moeten worden opgeheven.”

Gifgasaanvallen en bombardementen met bomvaten door regeringstroepen. Onthoofdingen en aanslagen door IS. Jihadistische groepen die elkaar onderling afmaken. Russische huurlingen, twee Turkse invasies, duister geld vanuit de Emiraten, Israëlische raketaanvallen, Iraanse ‘adviseurs’, bombardementen door een Westerse coalitie en brandende olievelden. Er zijn weinig dingen die het Syrische volk de afgelopen tien jaar bespaard zijn gebleven.

Tien jaar na de start van de burgeroorlog is de revolutie in rook opgegaan. Honderdduizenden doden, miljoenen vluchtelingen en ontelbare gruwelijkheden verder zit president Assad nog steeds waar hij in 2011 zat: in de zetel van de macht. Alleen een bonte verzameling van (vooral) jihadistische groepen vecht nog door vanuit de regio Idlib.

We vroegen drie Nederlandse Syriërs (een aanhanger van de regering, een lid van de oppositie en een Koerd) naar hun perspectief op het Syrië van nu. Over één ding zijn ze het wel eens: het leven in Syrië is nu zwaar, heel zwaar.

Een oppositie-strijder in Aleppo, augustus 2012. © REUTERS

De oppositie

,,Syrië”, zegt Saied Lahdo, ,,is de plek waar de beschaving is begonnen. Het is mijn land, mijn geschiedenis, mijn volk. En nu..” Het 65-jarige lid van de Syrische oppositie zucht diep. ,,Nu maakt de situatie me verdrietig. De revolutie is niet geslaagd. En ik zie geen licht meer aan het eind van de tunnel.”

Lahdo slaakt nog een zucht van berusting. De Syriër woont al jaren in Enschede en is van daaruit vertegenwoordiger van de Assyrische Democratische Organisatie. Die groep maakt deel van de verenigde oppositie in ballingschap. Maar daar is hij uitgestapt. De oppositie was altijd al verdeeld, maar nu was hij er klaar mee: ,,Iedere keer als ik naar Istanbul ging voor een vergadering werd het een gevecht. Ik wilde niet meer.”

Lahdo was politiek activist in Syrië, zat er in de gevangenis en vluchtte in 1998 naar Nederland. Vanuit Enschede zag hij de opstand tegen Bashar al-Assad en zijn regering ontstaan én weer ten ondergaan.

Waarom is de revolutie mislukt?

,,De eerste maanden van de opstand in 2011 verliepen vreedzaam. Maar het regime begon geweld te gebruiken. Daarna liet Assad islamitische extremisten vrij uit de gevangenissen, die ook geweld gingen gebruiken. Waarop Assad zelf nóg harder kon ingrijpen. Dat heeft alles erger gemaakt. Ook zijn allerlei andere landen zich ermee gaan bemoeien, iedereen wilde profiteren van de situatie. De internationale gemeenschap heeft de Syriërs verraden.”

De oppositie wil vanaf het begin dat Assad opstapt. Die kans lijkt inmiddels verkeken?

,,Dat is niet meer reëel. Hij heeft het gered door de steun van Rusland. Het is ten koste gegaan van het Syrische volk en hun bloed.”

Wat zou er volgens u nu moeten gebeuren in Syrië?

Saied Lahdo © Eric Brinkhorst

Lahdo zucht nog een keer. ,,Ik ben van nature een optimistisch mens, maar ik weet het niet meer. Er zijn de afgelopen jaren zoveel vreselijke dingen gebeurd. En ook nu vecht iedereen nog tegen elkaar: de islamisten, de Turken, de Koerden, de Iraniërs. En het regime, de alawieten, zijn ook verdeeld. Eigenlijk is het alleen nog Amerika dat echt kan ingrijpen. Als de VS niet ingrijpt, zal het regime blijven en blijven de gewone mensen het slachtoffer.”

De regering

,,De Syrische regering”, zegt de Nederlands-Syrische vrouw, ,,heeft de oorlog gewonnen. Maar nu woedt er een economische oorlog.” De economie in het land is zo in elkaar gestort, zegt ze, ‘dat de gewone Syriër geen brood meer kan kopen’. ,,En dat komt door de internationale sancties. Ze zeggen dat hun hart bloedt voor Syrië, maar tegelijkertijd leggen ze sancties op waardoor mensen dood gaan. Schamen die landen zich niet?”

De vrouw, die al meer dan 20 jaar in Nederland woont, steunt de Syrische regering.,,Ik ben niet per-se pro-Assad, maar wel pro-Syrië. En ik denk dat Assad nu het beste is voor het land.” Dat standpunt is ook de reden dat ze anoniem wil blijven. Ze is bang voor de reacties. ,,In Nederland wordt al 10 jaar negatief bericht over Assad, dus geloven mensen dat ook.”

Hoe zou u de huidige situatie in Syrië omschrijven?

,,Een status quo. Al zal de regering nog de regio Idlib willen bedrijven. Zou Nederland accepteren dat ze heel Nederland terug heeft veroverd, maar dat Al Qaeda nog wel in Utrecht zit? Ik denk het niet.”

Hoe heeft het zo uit de hand kunnen lopen in Syrië?

,,Door rotte appels van binnen en inmenging van buiten. De oppositie is alles uit het buitenland gaan halen: jihadisten, wapens. Andere landen zijn zich ermee gaan bemoeien: Turkije bezet nog steeds een deel van Syrië. En wat doet de VS in het land? De regering heeft ze niet gevraagd om te komen en nu stelen ze onze olie. Ja, er zijn ook Russen en Iraniërs, maar die zijn wél door Assad uitgenodigd.”

U legt de schuld bij de oppositie. Maar president Assad is door de VN beschuldigd van oorlogsmisdaden, waaronder het gebruik van gifgas.

,,Ik ben in Douma geweest, na de vermeende gifgasaanval. Het verhaal klopt niet. En waarom zou Assad gifgas gebruiken? Hij had de strijd al bijna gewonnen. Assad is niet dom, he.”

Is er nog hoop voor Syrië?

,,Syriërs zijn misschien wel de sterkste mensen ter wereld. We kunnen het land herbouwen, maar dan moeten de sancties worden opgeheven. Nu word ik gedwongen binnenkort zelf naar Syrië te gaan om geld naar mijn familie te brengen.”

Een Syrische vlag met het portret van president Assad wappert bij een checkpoint in Douma, Damascus. © REUTERS

De Koerden

,,Syrië”, zegt Mazlum Django ,,is momenteel een chaos van grote machten. De westerse Coalitie wil dat Assad weg gaat. De Russen willen dat hij blijft. De Turken willen dat de Koerden weg gaan. Maar Amerika wil de Koerden juist aan de onderhandelingstafel. Ondertussen worden er ook nog steeds IS-cellen opgerold.”

Django (30 jaar) kwam in 1998 met zijn ouders vanuit Koerdisch gebied in Syrië naar Nederland. De Koerden hebben een zekere vorm van autonomie in Noord-Syrië. Django was de afgelopen jaren vertegenwoordiger van de Rojava (de lokale naam van Koerdisch Noord-Syrië) in de Benelux.

,,Ik houd me nu vooral bezig met humanitaire hulp aan Syrië.” Mazlum zamelt geld in voor weeskinderen en brengt dat om het jaar naar Koerdisch gebied. ,,Het leven is er zwaar. De Syrische pond is bijna niets meer waard. Wel heb ik de indruk dat het in Koerdisch gebied iets beter gaat dan in Assad-gebied. Er wordt veel herbouwd.”

Ondertussen zitten er in Koerdisch gebied nog duizenden Europese IS’ers in kampen en gevangenissen. Kan die situatie zo blijven?

,,Het zijn Europeanen, dus Europa moet iets doen. Of Europa betaalt mee aan een internationaal gerechtshof waardoor we die mensen lokaal kunnen berechten. Of elk Europees land komt hun eigen mensen ophalen en berecht ze thuis.”

Een deel van het Koerdische gebied in Syrië wordt bezet door Turkije, zij zien de Koerden als bedreiging voor hun veiligheid. Daar lijkt op korte termijn geen verandering in te komen?

,,Zolang Turkije zich ermee bemoeit zal het gebied nooit echt veilig zijn. Vanuit Europa hoor je weinig meer over die bezetting omdat Erdogan de vluchtelingenkaart kan spelen. Als Europa protesteert, dreigt hij Syrische vluchtelingen vanuit Turkije door te laten naar Europa.”

Wat moet er nu gebeuren?

,,Toen Amerika vertrok uit Syrië en daarmee Turkije ruimte gaf voor een inval, voelden we ons verraden. Maar de banden met de VS, onder president Biden, zijn weer beter. Ik denk dat Turkije, de Koerden en Assad om de tafel moeten. We willen een democratisch Syrië waarin iedereen gelijke rechten heeft.”

Mazlum Django. © Foto: Erik van ’t Woud

Zo liggen delen van Aleppo er tien jaar na het begin van de oorlog bij.

Tien jaar oorlog in Syrië: ‘Assad heeft gewonnen, maar niemand kan terug’

RTL 15.03.2021 Het is vandaag op de kop af tien jaar geleden dat de oorlog in Syrië begon. In een korte tijd is het conflict uitgegroeid tot een bloedige strijd die nog altijd voortduurt. In Syrië zelf, en ver daarbuiten.

Van de vluchtelingencrisis tot de aanslagen in Parijs en Brussel, van de gifgasaanvallen tot de strijd om Aleppo.

De start van de oorlog is allemaal terug te voeren op een demonstratie in een kleine Syrische stad, tien jaar geleden. De bron van al het geweld is nog altijd aan de macht. Vier vragen aan Midden-Oostencorrespondent Olaf Koens.

Olaf, tien jaar alweer. Hoe is de oorlog eigenlijk begonnen?

Als je het terugrekent, is het begonnen in het kleine stadje Daraa in het verre zuiden van Syrië, aan de grens met Jordanië. Geïnspireerd door het begin van de Arabische lente, de protesten in Tunesië en Egypte en Libië, spoten een paar tieners leuzen tegen het Assad-regime op muren in de stad.

De tieners werden opgepakt en gemarteld, daarop gingen mensen de straat op, al snel ook in Damascus en Aleppo. Eerst gingen de betogingen over vrijheid, over hervormingen, over de vrijlating van de tieners en de politiek gevangenen. Maar al snel zette het regime het leger in en werd er met scherp geschoten en liep het uit de hand.

Beelden van een demonstratie tegen het regime in 2011 in de hoofdstad Damascus. © AFP

Nog geen maand later was de burgeroorlog een feit, honderden mensen waren er al doodgeschoten, duizenden opgepakt en gemarteld. Het verzet tegen het regime van president Bashar al-Assad groeide, delen van zijn eigen politiemacht keerden zich tegen hem.

Wat gebeurde er daarna?

Het is bijna onmogelijk om in een paar zinnen samen te vatten wat er allemaal sindsdien gebeurd is. Maar in hoofdlijnen: de strijd verhardde, behalve verschillende radicale groepen gingen ook buitenlandse mogendheden zich met de oorlog in Syrië bemoeien. Jihadistische bewegingen voegen zich bij het verzet en de Koerden in het noorden van het land zagen de kans schoon de onafhankelijkheid uit te roepen.

Het werd een keiharde oorlog, zonder enige regels. Vrouwen, kinderen, scholen, ziekenhuizen, alles was een doelwit. Er werden steden en gebieden omsingeld en uitgehongerd. Er werd gifgas ingezet tegen de rebellen en de burgerbevolking. Uit andere landen kwamen strijders en een deel van de jihadisten hergroepeerde zich tot terreurbeweging Islamitische Staat, die een flink deel van Syrië en Irak onder controle kregen en een Kalifaat uitriepen.

Lees ook:

Einde van het kalifaat: opkomst en ondergang van terreurbeweging IS

Er vielen honderdduizenden slachtoffers, vooral door de meedogenloze aanvallen van het Assad-regime. Miljoenen mensen sloegen op de vlucht, richting Europa. Er volgden aanslagen in Europese hoofdsteden, een internationale operatie tegen IS. Toen de dagen van Assad geteld leken, mengde Rusland zich op het toneel. De Russische luchtmacht ging door waar het regime was opgehouden, het bombardeerde scholen en ziekenhuizen.

Terwijl IS terrein verloor, won Assad grondgebied op de rebellen, die verder radicaliseerden. Er werden allerlei internationale pogingen ondernomen tot een staakt-het-vuren of diplomatieke overeenkomst, maar zonder succes. Turkije viel het noorden van Syrië binnen om de Koerden weg te drijven. En uiteindelijk zitten we tien jaar later met een soort patstelling waarin de aanstichter van al het geweld, president Bashar al-Assad, nog altijd aan de macht is.

Want hoe gaat het nu in Syrië?

Wanneer we het nu over Syrië hebben, moeten we het gebied grofweg indelen in drie plekken. Het regime-gebied, waar het leger van president Assad aan de macht is, de provincie Idlib, waar de rebellen en vooral de jihadisten de boel bestieren, en de Koerdische gebieden die of onder Turkse, of onder Koerdische controle staan. Wat ze gemeen hebben is dat het nergens goed gaat.

In de provincie Idlib zijn grote tekorten, de bevolking is er afhankelijk van noodhulp. De meeste inwoners daar zijn gevlucht uit andere delen van het land, net als de rebellen en jihadisten die er de macht hebben. Het is, als je de Koerden niet meerekent, het laatste gebied van Syrië dat niet opnieuw onder controle staat van het Assad-regime.

Daar heeft het een hoge prijs voor moeten betalen. Hier heeft de strijd het langst geduurd. Nog altijd heeft het regime, met Rusland als bondgenoot, de pijlen gericht op Idlib. Maar de militaire opmars is gestaakt nadat Turkije een jaar geleden ingreep. Het gebied is afgesloten van de buitenwereld, de inwoners zitten als ratten in de val.

Kaart Syrië en provincie Idlib aan grens Turkije

In regime-gebied gaat het het afgelopen jaar steeds slechter. Door de strenge sancties zijn er tekorten ontstaan. De waarde van de Syrische munt is ingestort, benzine staat er op de bon. De onvrede over president Assad groeit. Zo erg dat er onlangs nog opnieuw demonstraties waren in Daraa, de stad waar het allemaal begon.

De Koerdische gebieden hebben de droom voor zelfstandigheid in rook op zien gaan. Na de Turkse opmars hebben de autoriteiten het op een akkoord gegooid met het regime van Assad. En dan is er ook nog een laatste stukje kalifaat, het Al-Holkamp. Daar zitten vele tienduizenden IS-aanhangers, meestal vrouwen en kinderen, opgesloten. Het zijn meestal buitenlanders, en niemand wil ze hebben.

Maar het klinkt alsof de oorlog voorbij is. Kunnen de Syriërs terug naar huis?

De oorlog is pas voorbij als de laatste soldaat begraven is. Het is in Syrië op dit moment natuurlijk niet zo heftig als tijdens de slag om Aleppo of de gifgasaanvallen in Oost-Ghouta, maar er wordt nog altijd gevochten. Ik denk dat we in het laatste stadium van de oorlog in Syrië zijn aanbeland, maar dat het nog lang niet voorbij is. De situatie in Idlib is onhoudbaar, de onvrede groeit in regime-gebied, het rommelt in de Koerdische gebieden.

Lees ook:

Mohammed (11) over oorlog in Syrië: ‘Ik wil een toverstaf om bombardementen te stoppen’

Je kunt zeggen dat Assad de oorlog gewonnen heeft, en op de kaart lijkt dat misschien ook zo. Maar ook dat zet geen streep onder dit conflict, al was het maar omdat het betekent dat de miljoenen Syriërs die het land zijn ontvlucht niet meer terug kunnen keren. Misschien heb je wel eens verhalen gezien van Syriërs die toch teruggaan, maar dat is echt een hele kleine groep, en dan gaat het ook nog eens om mensen die altijd al een goede band hadden met het regime van president Assad.

Wie dat niet heeft is vogelvrij en loopt grote risico’s. De oorlog is zo goed als gewonnen door Assad. De vele miljoenen Syriërs die daar het slachtoffer van zijn kunnen niet terug zo lang hij aan de macht blijft.

RTL Nieuws; Bashar al-Assad Burgeroorlog Syrië Islamitische Staat Syrië

Tien jaar oorlog in Syrië: ‘Assad heeft gewonnen, maar niemand kan terug’

MSN 15.03.2021 Het is vandaag op de kop af tien jaar geleden dat de oorlog in Syrië begon. In een korte tijd is het conflict uitgegroeid tot een bloedige strijd die nog altijd voortduurt. In Syrië zelf, en ver daarbuiten.

Van de vluchtelingencrisis tot de aanslagen in Parijs en Brussel, van de gifgasaanvallen tot de strijd om Aleppo.

De start van de oorlog is allemaal terug te voeren op een demonstratie in een kleine Syrische stad, tien jaar geleden. De bron van al het geweld is nog altijd aan de macht. Vier vragen aan Midden-Oostencorrespondent Olaf Koens.

Olaf, tien jaar alweer. Hoe is de oorlog eigenlijk begonnen?

Als je het terugrekent, is het begonnen in het kleine stadje Daraa in het verre zuiden van Syrië, aan de grens met Jordanië. Geïnspireerd door het begin van de Arabische lente, de protesten in Tunesië en Egypte en Libië, spoten een paar tieners leuzen tegen het Assad-regime op muren in de stad.

De tieners werden opgepakt en gemarteld, daarop gingen mensen de straat op, al snel ook in Damascus en Aleppo. Eerst gingen de betogingen over vrijheid, over hervormingen, over de vrijlating van de tieners en de politiek gevangenen. Maar al snel zette het regime het leger in en werd er met scherp geschoten en liep het uit de hand.

© Aangeboden door RTL Nieuws

Nog geen maand later was de burgeroorlog een feit, honderden mensen waren er al doodgeschoten, duizenden opgepakt en gemarteld. Het verzet tegen het regime van president Bashar al-Assad groeide, delen van zijn eigen politiemacht keerden zich tegen hem.

Wat gebeurde er daarna? 

Het is bijna onmogelijk om in een paar zinnen samen te vatten wat er allemaal sindsdien gebeurd is. Maar in hoofdlijnen: de strijd verhardde, behalve verschillende radicale groepen gingen ook buitenlandse mogendheden zich met de oorlog in Syrië bemoeien. Jihadistische bewegingen voegen zich bij het verzet en de Koerden in het noorden van het land zagen de kans schoon de onafhankelijkheid uit te roepen.

Het werd een keiharde oorlog, zonder enige regels. Vrouwen, kinderen, scholen, ziekenhuizen, alles was een doelwit. Er werden steden en gebieden omsingeld en uitgehongerd. Er werd gifgas ingezet tegen de rebellen en de burgerbevolking. Uit andere landen kwamen strijders en een deel van de jihadisten hergroepeerde zich tot terreurbeweging Islamitische Staat, die een flink deel van Syrië en Irak onder controle kregen en een Kalifaat uitriepen.

Er vielen honderdduizenden slachtoffers, vooral door de meedogenloze aanvallen van het Assad-regime. Miljoenen mensen sloegen op de vlucht, richting Europa. Er volgden aanslagen in Europese hoofdsteden, een internationale operatie tegen IS. Toen de dagen van Assad geteld leken, mengde Rusland zich op het toneel. De Russische luchtmacht ging door waar het regime was opgehouden, het bombardeerde scholen en ziekenhuizen.

Terwijl IS terrein verloor, won Assad grondgebied op de rebellen, die verder radicaliseerden. Er werden allerlei internationale pogingen ondernomen tot een staakt-het-vuren of diplomatieke overeenkomst, maar zonder succes. Turkije viel het noorden van Syrië binnen om de Koerden weg te drijven. En uiteindelijk zitten we tien jaar later met een soort patstelling waarin de aanstichter van al het geweld, president Bashar al-Assad, nog altijd aan de macht is.

Want hoe gaat het nu in Syrië?

Wanneer we het nu over Syrië hebben, moeten we het gebied grofweg indelen in drie plekken. Het regime-gebied, waar het leger van president Assad aan de macht is, de provincie Idlib, waar de rebellen en vooral de jihadisten de boel bestieren, en de Koerdische gebieden die of onder Turkse, of onder Koerdische controle staan. Wat ze gemeen hebben is dat het nergens goed gaat.

In de provincie Idlib zijn grote tekorten, de bevolking is er afhankelijk van noodhulp. De meeste inwoners daar zijn gevlucht uit andere delen van het land, net als de rebellen en jihadisten die er de macht hebben. Het is, als je de Koerden niet meerekent, het laatste gebied van Syrië dat niet opnieuw onder controle staat van het Assad-regime.

Daar heeft het een hoge prijs voor moeten betalen. Hier heeft de strijd het langst geduurd. Nog altijd heeft het regime, met Rusland als bondgenoot, de pijlen gericht op Idlib. Maar de militaire opmars is gestaakt nadat Turkije een jaar geleden ingreep. Het gebied is afgesloten van de buitenwereld, de inwoners zitten als ratten in de val.

© Aangeboden door RTL Nieuws

In regime-gebied gaat het het afgelopen jaar steeds slechter. Door de strenge sancties zijn er tekorten ontstaan. De waarde van de Syrische munt is ingestort, benzine staat er op de bon. De onvrede over president Assad groeit. Zo erg dat er onlangs nog opnieuw demonstraties waren in Daraa, de stad waar het allemaal begon.

De Koerdische gebieden hebben de droom voor zelfstandigheid in rook op zien gaan. Na de Turkse opmars hebben de autoriteiten het op een akkoord gegooid met het regime van Assad. En dan is er ook nog een laatste stukje kalifaat, het Al-Holkamp. Daar zitten vele tienduizenden IS-aanhangers, meestal vrouwen en kinderen, opgesloten. Het zijn meestal buitenlanders, en niemand wil ze hebben.

Maar het klinkt alsof de oorlog voorbij is. Kunnen de Syriërs terug naar huis?

De oorlog is pas voorbij als de laatste soldaat begraven is. Het is in Syrië op dit moment natuurlijk niet zo heftig als tijdens de slag om Aleppo of de gifgasaanvallen in Oost-Ghouta, maar er wordt nog altijd gevochten. Ik denk dat we in het laatste stadium van de oorlog in Syrië zijn aanbeland, maar dat het nog lang niet voorbij is. De situatie in Idlib is onhoudbaar, de onvrede groeit in regime-gebied, het rommelt in de Koerdische gebieden.

Je kunt zeggen dat Assad de oorlog gewonnen heeft, en op de kaart lijkt dat misschien ook zo. Maar ook dat zet geen streep onder dit conflict, al was het maar omdat het betekent dat de miljoenen Syriërs die het land zijn ontvlucht niet meer terug kunnen keren. Misschien heb je wel eens verhalen gezien van Syriërs die toch teruggaan, maar dat is echt een hele kleine groep, en dan gaat het ook nog eens om mensen die altijd al een goede band hadden met het regime van president Assad.

Wie dat niet heeft is vogelvrij en loopt grote risico’s. De oorlog is zo goed als gewonnen door Assad. De vele miljoenen Syriërs die daar het slachtoffer van zijn kunnen niet terug zo lang hij aan de macht blijft.

maart 16, 2021 Posted by | aanslag, Al-Holkamp, aleppo, asielzoekers, Bashar al-Assad, beeldenstorm, chloorgas, Damascus, Douma, dreiging, gifgasaanvallen, Idlib, iran, is, IS-kinderen, isis, islam, jihadsympathisanten, koerden, kruistochten, Mensenrechten, onderzoek, opcw, president Bashar al-Assad, Rusland, Syrië, Syriëgangers, syrie, terrorisme, turkije, vluchtelingen, zenuwgas | , , , , , , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor Terugblik – 10 jaar oorlog in Syrië

En weer kijkt de hele wereld naar de OPCW in Den Haag – de nasleep

Het Syrische regime ter verantwoording roepen

Degenen die verantwoordelijk zijn voor de gifgasaanvallen in Syrië in 2017 moeten ter verantwoording worden geroepen. „Straffeloosheid voor deze vreselijke daden zal niet worden getolereerd”, stelt EU-buitenlandchef Josep Borrell namens de 27 lidstaten.

Onderzoekers van de internationale organisatie voor het verbod op chemische wapens (OPCW) in Den Haag hebben vastgesteld dat de Syrische luchtmacht achter meerdere gifgasaanvallen in het land zat, waarbij tientallen slachtoffers vielen.

Het Syrische regime is verantwoordelijk voor drie gifgasaanvallen waarbij in maart 2017 tientallen burgers omkwamen in het noordwesten van Syrië. Dat stelt de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) in een rapport dat is verschenen (onderzoek onderzoek).

In het rapport van woensdag 08.04.2020 stelt de OPCW voor het eerst de Syrische regering verantwoordelijk voor drie aanvallen in maart 2017, waarbij chloorgas en het zenuwgas sarin werden gebruikt.

De aanvallen vonden plaats tijdens de slepende burgeroorlog tussen het regime van president Assad en allerlei groepen opstandelingen. De OPCW en de Verenigde Naties stelden eerder al gifgasaanvallen vast, maar zij mochten toen nog geen onderzoek doen naar de daders.

Syrië en bondgenoot Rusland hebben altijd tegengesproken dat het regime gifgas inzet. Zij beschuldigen jihadisten ervan gifgas te gebruiken.

Bekijk ook:

’Syrische luchtmacht voerde zelf gifgasaanvallen uit’

De Europese Unie neemt de conclusies over en spreekt in een verklaring een krachtige veroordeling uit van het gebruik van chemische wapen door de Syrische luchtmacht. Het afleggen van rekenschap is essentieel om te voorkomen dat chemische wapens weer vaker worden gebruikt, aldus de EU. Het gebruik daarvan is altijd in strijd met het internationaal recht en kan neerkomen op een oorlogsmisdaad of misdaden tegen de mensheid.

Syrische regime verantwoordelijk

Eerder al concludeerde de OPCW al dat er in 2017 gifgas is gebruikt in Al-Lataminah. Nu wijst de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens voor het eerst ook een dader aan.

Sancties EU

Het is nu aan de internationale gemeenschap om „gepaste actie” te ondernemen. De EU heeft eerder sancties ingesteld tegen Syrische regeringsfunctionarissen en wetenschappers voor hun rol bij ontwikkeling en gebruik van chemische wapens en is bereid verdere strafmaatregelen te treffen, staat in de verklaring.

web: https://www.opcw.org/about-us/mission

kijk: Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens – Wikipedia

Meer voor opcw

lees: rapport OPCW 08.04.2020

lees: IIT Coordinator’s Remarks on the First Report by the IIT 8 April 2020 08.04.2020

lees: IIT Report USA National Statement 04082020 08.04.2020

lees: s-1867-2020(e) 08.04.2020

lees: 20 04 08 OIAC – Declaration FR – IIT – VF FR et ENG_0 08.04.2020

lees: Director-General’s Statement on the First Report by IIT 8 April 2020 08.04.2020

lees: ec93dg11(e) 24.02.2020

lees: ec92s08(e) 03.10.2019

lees: ec91s03(e) 28.06.2019

lees: ec90dg14(e) 07.03.2019

lees: c23dg16 rc4dg04(e) 15.11.2018

lees: ec89dg29(e) 04.10.2018

lees: ec89dg02(e) 27.07.2018

zie ook: En weer kijkt de hele wereld naar Rusland en de OPCW in Den Haag

zie ook: De hele wereld kijkt naar de OPCW in Den Haag en Rusland

zie ook: En weer kijkt de hele wereld naar de OPCW in Den Haag

zie ook: De hele wereld kijkt naar OPCW in Den Haag

zie ook: De hele wereld kijkt naar OPCW in Den Haag – deel 3

zie ook: De hele wereld kijkt naar OPCW in Den Haag – deel 2

zie ook: De hele wereld kijkt naar OPCW in Den Haag – deel 1

dossier OPCW NOS

dossier “Hackaanval OPCW” AD

In een rapport van woensdag stelt de OPCW voor het eerst de Syrische regering verantwoordelijk voor drie aanvallen in maart 2017, waarbij chloorgas en het zenuwgas sarin werden gebruikt. Ⓒ AFP

EU eist actie tegen schuldigen gifgasaanval Syrië

Telegraaf 09.04.2020 Degenen die verantwoordelijk zijn voor de gifgasaanvallen in Syrië in 2017 moeten ter verantwoording worden geroepen. „Straffeloosheid voor deze vreselijke daden zal niet worden getolereerd”, stelt EU-buitenlandchef Josep Borrell namens de 27 lidstaten.

Onderzoekers van de internationale organisatie voor het verbod op chemische wapens (OPCW) in Den Haag hebben vastgesteld dat de Syrische luchtmacht achter meerdere gifgasaanvallen in het land zat, waarbij tientallen slachtoffers vielen. In een rapport van woensdag stelt de OPCW voor het eerst de Syrische regering verantwoordelijk voor drie aanvallen in maart 2017, waarbij chloorgas en het zenuwgas sarin werden gebruikt.

Bekijk ook:

’Syrische luchtmacht voerde zelf gifgasaanvallen uit’

De Europese Unie neemt de conclusies over en spreekt in een verklaring een krachtige veroordeling uit van het gebruik van chemische wapen door de Syrische luchtmacht. Het afleggen van rekenschap is essentieel om te voorkomen dat chemische wapens weer vaker worden gebruikt, aldus de EU. Het gebruik daarvan is altijd in strijd met het internationaal recht en kan neerkomen op een oorlogsmisdaad of misdaden tegen de mensheid.

Het is nu aan de internationale gemeenschap om „gepaste actie” te ondernemen. De EU heeft eerder sancties ingesteld tegen Syrische regeringsfunctionarissen en wetenschappers voor hun rol bij ontwikkeling en gebruik van chemische wapens en is bereid verdere strafmaatregelen te treffen, staat in de verklaring.

Bekijk meer van; burgeroorlog internationale betrekkingen Brussel Syrië Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens Europese Unie

EU eist actie tegen schuldigen gifgasaanval Syrië

MSN 09.04.2020 Degenen die verantwoordelijk zijn voor de gifgasaanvallen in Syrië in 2017 moeten ter verantwoording worden geroepen. “Straffeloosheid voor deze vreselijke daden zal niet worden getolereerd”, stelt EU-buitenlandchef Josep Borrell namens de 27 lidstaten.

Onderzoekers van de internationale organisatie voor het verbod op chemische wapens (OPCW) in Den Haag hebben vastgesteld dat de Syrische luchtmacht achter meerdere gifgasaanvallen in het land zat, waarbij tientallen slachtoffers vielen. In een rapport van woensdag stelt de OPCW voor het eerst de Syrische regering verantwoordelijk voor drie aanvallen in maart 2017, waarbij chloorgas en het zenuwgas sarin werden gebruikt.

De Europese Unie neemt de conclusies over en spreekt in een verklaring een krachtige veroordeling uit van het gebruik van chemische wapen door de Syrische luchtmacht. Het afleggen van rekenschap is essentieel om te voorkomen dat chemische wapens weer vaker worden gebruikt, aldus de EU. Het gebruik daarvan is altijd in strijd met het internationaal recht en kan neerkomen op een oorlogsmisdaad of misdaden tegen de mensheid.

Het is nu aan de internationale gemeenschap om “gepaste actie” te ondernemen. De EU heeft eerder sancties ingesteld tegen Syrische regeringsfunctionarissen en wetenschappers voor hun rol bij ontwikkeling en gebruik van chemische wapens en is bereid verdere strafmaatregelen te treffen, staat in de verklaring.

OPCW: Syrische regime verantwoordelijk voor gifgasaanvallen

NRC 08.04.2020 Eerder concludeerde de OPCW al dat er in 2017 gifgas is gebruikt in Al-Lataminah. Nu wijst de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens voor het eerst ook een dader aan.

Het Syrische regime is verantwoordelijk voor drie gifgasaanvallen waarbij in maart 2017 tientallen burgers omkwamen in het noordwesten van Syrië. Dat stelt de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) in een rapport dat woensdag is verschenen. Het is de eerste keer dat de OPCW het regime van Bashar al-Assad als dader aanwijst.

Eerder hadden OPCW-onderzoeksmissies niet het mandaat om de schuldvraag bij aanvallen met chemische wapens te onderzoeken. In 2018 kwam daar verandering in dankzij een resolutie van de Verenigde Naties, waarop de OPCW een zogenoemd Onderzoeks- en Identificatieteam (IIT) oprichtte. De OPCW concludeerde eerder al wel dat er gifgas was ingezet bij de aanvallen in Noord-Syrië.

Sarin en chloorgas

Op 24 maart 2017 liet een gevechtsvliegtuig van de Syrische luchtmacht een bom met het gifgas sarin op het dorp Al-Lataminah vallen. Daarbij kwamen zestien mensen om het leven. Een dag later liet een helikopter van het regime een bom met chloorgas op een ziekenhuis in hetzelfde dorp neerkomen, waarbij dertig mensen omkwamen. Op 30 maart liet het regime opnieuw een bom met sarin vallen in het zuiden van Al-Lataminah, waarbij zestig mensen omkwamen.

Volgens het ITT bestaat geen twijfel over wie er achter de aanvallen zit. Leider van het onderzoeksteam Santiago Oñate-Laborde schrijft dat „aanvallen van een dergelijke strategische aard” alleen hadden kunnen plaatsvinden „op bevel van de hogere autoriteiten van het militaire commando van de Syrische Arabische Republiek”.

De onderzoeksresultaten staan niet gelijk aan een gerechtelijke vervolging, benadrukt de directeur-generaal van de OPCW, Fernando Arias. Zijn organisatie is geen gerechtelijk orgaan en het is nu aan landen en de Verenigde Naties om eventueel in actie te komen tegen Syrië.

Syrische luchtmacht is volgens OPCW de dader van chemische aanvallen

VrT 08.04.2020 De Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) duidt in een nieuw rapport de Syrische luchtmacht aan als dader bij drie bombardementen met chemische wapens. Het is de eerste keer dat de VN-waakhond een dader aanwijst voor dergelijke aanvallen, voordien kon ze enkel onderzoeken of er al dan niet chemische wapens waren gebruikt.

Het IIT of het ‘Investigation and Identification Team’ leidde het onderzoek naar drie bombardementen eind maart 2017 op de stad Al-Lataminah, in de provincie Hama. Het onderzoeksteam werd in 2018 opgericht door een VN-resolutie in 2018 om een dader aan te duiden voor chemische aanvallen in Syrië. Zowel Rusland als Syrië waren destijds tegen de oprichting van het onderzoeksteam.

Volgens het rapport vielen er meer dan 106 doden en gewonden bij de drie afzonderlijke bombardementen op 24, 27 en 30 maart 2017. Het onderzoek concludeert dat een brigade van de Syrische luchtmacht de stad en het ziekenhuis bombardeerde met twee M4000 bommen met saringas en 1 cylinder met chloorgas. De luchtaanvallen werden uitgevoerd door twee SU-22 gevechtsvliegtuigen vanuit de luchtmachtbasis van Sharat en een helikopter vanuit de luchtmachtbasis van Hama.

Er zijn redelijke argumenten om aan te tonen dat de daders van de aanvallen met chemische wapens personen van de Syrische luchtmacht waren…!

“Er zijn redelijke argumenten om aan te tonen dat de daders van het gebruik van saringas als chemisch wapen in Al-Lataminah op 24 en 30 maart 2017, en het gebruik van chloorgas als chemisch wapen op 25 maart 2017 personen van de Syrische luchtmacht waren”, dat zegt Santiago Onate-Laborde, de leider van het team.

Hij benadrukt dat het IIT geen juridisch orgaan is en dat het niet bevoegd is om iemand aan te klagen. Volgens hem is het nu aan de leden van de OPCW, de VN-veiligheidsraad en de internationale gemeenschap om verdere stappen te ondernemen.

De Syrische overheid en haar bondgenoten Rusland en Iran hebben steeds ontkend dat er door hen chemische wapens werden gebruikt. Ze hielden steeds vol dat de chemische aanvallen door jihadistische groeperingen werden uitgevoerd.

Volgens het Global Public Policy Institute, een onafhankelijke onderzoeksorganisatie gevestigd in Berlijn, vonden er al 336 chemische aanvallen plaats in Syrië sinds 2012. 98% van die aanvallen zouden volgens hun onderzoek uitgevoerd zijn door het Syrische regime, de resterende 2% door Islamitische Staat.

De Syrische burgeroorlog, waarbij president Bashar al-Assad oorlog voert tegen verschillende rebellengroeperingen, sleept al negen jaar aan en kostte al het leven aan minstens een half miljoen burgers.

meer: Buitenland Goran Verluyten

De aanvallen vonden plaats tijdens de slepende burgeroorlog tussen het regime van president Assad en allerlei groepen opstandelingen Ⓒ AFP

’Syrische luchtmacht voerde zelf gifgasaanvallen uit’

Telegraaf 08.04.2020 De Syrische luchtmacht zat achter meerdere gifgasaanvallen in het land waarbij tientallen slachtoffers vielen. Dat concluderen onderzoekers van de internationale organisatie voor het verbod op chemische wapens (OPCW) in Den Haag.

Het is de eerste keer dat de OPCW de Syrische regering verantwoordelijk acht voor de aanvallen. Bij drie aanvallen in maart 2017 op de plaats al-Lataminah werden chloorgas en het zenuwgas Sarin gebruikt.

De aanvallen vonden plaats tijdens de slepende burgeroorlog tussen het regime van president Assad en allerlei groepen opstandelingen. De OPCW en de Verenigde Naties stelden eerder al gifgasaanvallen vast, maar zij mochten toen nog geen onderzoek doen naar de daders.

Syrië en bondgenoot Rusland hebben altijd tegengesproken dat het regime gifgas inzet. Zij beschuldigen jihadisten ervan gifgas te gebruiken.

BEKIJK MEER VAN; burgeroorlog Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens Den Haag

Syrische luchtmacht zat achter gifgasaanvallen

AD 08.04.2020 De Syrische luchtmacht zat achter meerdere gifgasaanvallen in het land waarbij tientallen slachtoffers vielen. Dat concluderen onderzoekers van de internationale organisatie voor het verbod op chemische wapens (OPCW) in Den Haag.

Het is de eerste keer dat de OPCW de Syrische regering verantwoordelijk acht voor de aanvallen. Bij drie aanvallen in maart 2017 op de plaats al-Lataminah werden chloorgas en het zenuwgas Sarin gebruikt.

De aanvallen vonden plaats tijdens de slepende burgeroorlog tussen het regime van president Assad en allerlei groepen opstandelingen. De OPCW en de Verenigde Naties stelden eerder al gifgasaanvallen vast, maar zij mochten toen nog geen onderzoek doen naar de daders.

Syrië en bondgenoot Rusland hebben altijd tegengesproken dat het regime gifgas inzet. Zij beschuldigen jihadisten ervan gifgas te gebruiken.

Onderzoek: Syrische luchtmacht voerde gifgasaanvallen uit

MSN 08.04.2020 De Syrische luchtmacht zat achter meerdere gifgasaanvallen in het land waarbij tientallen slachtoffers vielen. Dat concluderen onderzoekers van de internationale organisatie voor het verbod op chemische wapens (OPCW) in Den Haag.

Het is de eerste keer dat de OPCW de Syrische regering verantwoordelijk acht voor de aanvallen. Bij drie aanvallen in maart 2017 op de plaats al-Lataminah werden chloorgas en het zenuwgas Sarin gebruikt.

De aanvallen vonden plaats tijdens de slepende burgeroorlog tussen het regime van president Assad en allerlei groepen opstandelingen. De OPCW en de Verenigde Naties stelden eerder al gifgasaanvallen vast, maar zij mochten toen nog geen onderzoek doen naar de daders.

Syrië en bondgenoot Rusland hebben altijd tegengesproken dat het regime gifgas inzet. Zij beschuldigen jihadisten ervan gifgas te gebruiken.

april 9, 2020 Posted by | aanslag, chloorgas, dreiging, EU, gifgasaanvallen, opcw, Rusland, sarin, Syrië, syrie, terreur, zenuwgas | , , , , , , , , | Reacties uitgeschakeld voor En weer kijkt de hele wereld naar de OPCW in Den Haag – de nasleep