Debat in de Digitale Hofstad

Stemmen uit de Haagse Wijken

Populisme versus de opkomst van onvrede en onrust

Onvrede en onrust

Bij de PvdA zijn al vele gesprekken gevoerd met de leden en de achterban en zijn er onderzoeken gedaan zoals wat van Waarde is – en meer.  Het ging al wat langer niet zo best !!!

De voormalige PvdA-aanvoerder Wouter Bos en andere pleitte al eens  voor samenwerking tussen zijn PvdA en GroenLinks (eventueel met de SP) om in de formatie sterker te staan. Zo’n blok met zo’n 23 zetels had nu meer voor elkaar kunnen krijgen dan elk van de partijen afzonderlijk.

Het uitblijven van linkse samenwerking is kort te verklaren: de partij waarmee het goed gaat wil niet. En, voeg ik eraan toe, is geneigd tot zelfoverschatting, zoals de PvdA van Den Uyl met haar meerderheidsstrategie liet zien en GroenLinks van Klaver met het concept van ‘een beweging’ nu. zie:> hier

Kortom, “Heeft de PvdA nog bestaansrecht? Het is een harde vraag, maar je moet hem stellen.”

zie ook: PvdA 70 jaar partijvernieuwing – Over wat van Waarde is – en meer

zie ook: Fusie PvdA, GroenLinks, SP ??

Hadden we al niet eerder de signalen oppikt ??

Denk hierbij aan de opkomst van Jan Maat,  Pim Fortuyn en Geert Wilders en het ontstaan van de opkomst van de vele “Splinterpartijen” zoals geregistreerd bij de kiesraad o.a. de Piratenpartij, De Vrijzinnige Partij en Thierry Baudets Forum voor Democratie en meer en meer en nog meer.

zie ook: Zetelroof door Splinterpartijen wordt aangepakt

zie ook: Versplintering 2e Kamer en verder

zie ook: De rol van de 1e kamer staat onder druk

Is dat een probleem of is het juist goed voor de democratie? 

Kijk ook eens naar de studie van M.Rooduijn Zeitgeist.

En ook het boek “In de Schaduw van de grote Oorlog” van I.Kuypers geeft een scherp beeld van de opkomst van onvrede en onrust na de 1e WO. Uiteraard niet 1 op 1 te vergelijken met het NU !!!!   Maar wel als herkenning van signalen van onrust en onvrede en het resultaat van de naween welke mede hierdoor ontaardde in de 2e wereldoorlog.

Kiezers zijn veranderlijker en kritischer geworden en er is een wantrouwen ontstaan tegenover de traditionele heersende klasse. Mensen hebben ook een afkeer gekregen van brede volkspartijen met een warenhuisachtig aanbod; ze stemmen nu liever op ‘boetiekpartijen’ voor een specifieke doelgroep, iets wat samenhangt met de individualisering.

“De sociaal-democratische partijen in Europa zijn de afgelopen decennia een liberale koers gaan varen, zowel cultureel als economisch. Ze zijn pro-Europees, pro-globalisering, pro-immigranten, pro-islam en pro-gender/feminisme. Tegelijk hebben ze hard gesneden in de verzorgingsstaat en leveren ze nauwelijks kritiek op de marktsamenleving die is ontstaan. Zo maak je mensen onzeker op cultureel en economisch gebied, een fatale combinatie. Ergens is de verkeerde afslag genomen.”

Het resultaat is dat veel van de traditionele kiezers zich niet meer beschermd voelen door de sociaal-democraten, die ze zelfs beschuldigen van ‘klasseverraad’. Vandaar de electorale vlucht naar links- en rechts-populistische partijen, al viel hun voorspelde winst dit jaar tegen. Wilders en Le Pen scoorden weliswaar goed, maar niet zo exceptioneel als verwacht. Dat was waarschijnlijk deels een gevolg van de Brexit-chaos en de Trump-chaos: door die antireclame werd het ‘jaar van het populisme’ eerder het ‘jaar van het contrapopulisme’.

Neem Nederland, het land waar het poldermodel ooit is uitgevonden om de scherpe kantjes van de arbeidsmarkt af te halen. “Hoe kunnen wij zozeer zijn ontspoord dat we het meest flexibele arbeidsland van Europa zijn geworden? Bijna geen enkele jongere krijgt meer een vaste baan, terwijl deze generatie de hoogst opgeleide aller tijden is. Mensen boven de 50 zijn ook afgeschreven.

Tegelijk is er een totale stress-samenleving ontstaan voor de middengroep, die zich drie keer over de kop werkt met de kinderen ernaast. De PvdA en de FNV, de sociaal-democratische beweging, zijn medeverantwoordelijk voor deze sfeer rond arbeid. Daar is de partij terecht voor afgestraft.

Derde Weg

Pas in de jaren negentig vonden de sociaal-democraten een antwoord met hun Derde Weg: ze kozen voor een frisse, optimistische koers met ruim baan voor het bedrijfsleven. Ze omhelsden de toekomst en bewandelden voortaan een middenweg tussen het rechtse neo-liberalisme en het ouderwetse vakbondssocialisme.

De Derde Weg ging gepaard met een enthousiaste globalisering, die in het begin veel groei en welvaart opleverde. Maar recentelijk is er volgens Cuperus een ‘kantelpunt’ ontstaan waarbij de globalisering voor het eerst niet meer bijdraagt aan de verzorgingsstaat maar wel aan de ongelijkheid.

Verbond met de markt

Leiders als Blair, Kok, Schröder en Clinton hadden aanvankelijk veel succes met deze strategie. Maar het verbond dat ze met de markt aangingen, kostte hen uiteindelijk de kop. Ze braken moeizaam verworven zekerheden van werknemers af, werkten mee aan privatiseringen en versoberden de verzorgingsstaat. Tegelijk omarmden ze de immigratie, ook al drukte dat de lonen van de werknemers aan de onderkant van de samenleving.

De Derde Weg ging gepaard met een enthousiaste globalisering, die in het begin veel groei en welvaart opleverde. Maar recentelijk is er volgens Cuperus een ‘kantelpunt’ ontstaan waarbij de globalisering voor het eerst niet meer bijdraagt aan de verzorgingsstaat maar wel aan de ongelijkheid.

Toch is cultuurhistoricus René Cuperus (Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijk bureau van de PvdA) al met al niet optimistisch over de toestand van de sociaal-democratie, die ooit als missie had om van iedereen een middenklasseburger te maken. Van dat ideaal zijn westerse samenlevingen volgens hem ver aan het afdrijven, mede als gevolg van de immigratie en groeiende sociale ongelijkheid.

Hij vreest dat het minimaal vijftig jaar gaat kosten om de grote groepen Oost-Europese en Noord-Afrikaanse immigranten economisch mee te krijgen en hen te integreren in de ‘leidcultuur’ van de westerse democratische rechtsstaat en verzorgingsstaat. “Je kunt het natuurlijk als een voordeel zien dat er onder deze omstandigheden eigenlijk meer dan ooit behoefte is aan een grote sociaal-democratische partij. Maar in plaats van zo’n partij heb ik toch liever een sociaal-democratische samenleving.”

Formatie toont de tragiek van links  Trouw 18.06.2017

Hoe de volkspartijen kopje-onder gingen  Trouw 18.06.2017

zie ook: De Tijdgeest van de 21e eeuw genaamd het Populisme

Waarom vergelijkingen met de jaren dertig wel degelijk zin hebben

Elsevier 08.11.2017  Afgelopen dinsdag publiceerde de Leidse historicus Geerten Waling een column op deze site waarin hij mij bekritiseerde naar aanleiding van een tweet waarin ik schreef dat de plannen van Geert Wilders en Flip Dewinter om de Brusselse wijk Molenbeek te bezoeken mij ‘ergens deden denken’ (ja, ik drukte me voorzichtig uit) aan de mars die de leider van de British Union of Fascists, Oswald Mosley hield op 4 oktober 1936 door East End Londen. Een (arme) wijk waar zich destijds veel joodse migranten uit Oost-Europa hadden gevestigd.

Dat Waling moeite heeft met vergelijkingen tussen het hedendaagse radicaal-rechtse populisme en politieke ontwikkelingen aan de vooravond van de Tweede Wereldoorlog, is zijn goed recht. Sterker nog, een open discussie over het nut van dit soort vergelijkingen is meer dan welkom. Ik ben dan ook blij voor de gelegenheid die hij mij biedt om in meer dan 140 tekens uit te leggen wat ik bedoel.

Dit stuk schreef Geerten Waling dinsdag: Hoed u voor naoorlogs verzet van Leo Lucassen 

Zoals ik eerder in een door het Leidse Universiteitsblad Mare georganiseerd gesprek tussen mij en Paul Cliteur (december 2016) heb duidelijk gemaakt, betekent in de wetenschap vergelijken niet dat dingen hetzelfde zijn, maar is het een methode om overeenkomsten én verschillen systematisch in kaart te brengen.

Als ik dan naar de nu al vijftien jaar durende tirade van Geert Wilders tegen ‘de’ islam en ‘moslims’ kijk, dan valt moeilijk te ontkennen dat zowel Mosley als  Wilders een grote groep mensen louter op grond van hun godsdienstige overtuiging over een kam scheert en als ongewenst en gevaarlijk stigmatiseert. Dat in het geval van moslims een zeer kleine minderheid een terroristische weg is ingeslagen, is geen rechtvaardiging om de overgrote meerderheid die dat terrorisme net zo zeer verafschuwt, in het verdachtenbankje te plaatsen.

Wilders gebruikt apocalyptische beeldspraak

De joden vormden volgens Mosley ‘hordes door Moskou betaalde agenten’ die erop uit waren de Engelse samenleving te vernietigen. Wilders gebruikt een vergelijkbare apocalyptische beeldspraak. Dat maakt hem nog niet tot een fascist, maar net als bij Mosley is het ‘bezoek’ aan een wijk waarin de overgrote meerderheid van de inwoners het object van hun campagnes vormt, een doelbewuste politieke strategie om te provoceren en de eigen partij te profileren over de rug van een groep die toch al in de marge van de samenleving verkeert.

Anders dan Waling denk ik dat de jaren dertig een bijzonder interessante en leerzame periode vormen als we hedendaags populisme willen begrijpen. Daarmee zeg ik niet dat de geschiedenis zich herhaalt of dat de PVV een fascistische partij is, maar bepaalde uitsluitingsmechanismen vertonen wel degelijk opvallende overeenkomsten. Het is de taak van de historicus om die op te sporen.

Jammer van Walings onterechte verdachtmakingen

En dan nog dit. Geerten Waling is een goed historicus die interessante boeken heeft geschreven over de Nederlandse politieke cultuur. Het is daarom jammer dat hij een groot deel van de ruimte in zijn column gebuikt om mij op grond van ‘anonieme bronnen’ verdacht te maken als onderzoeksdirecteur van het Internationaal instituut voor Sociale Geschiedenis (IISG) en mij (en mijn collega Maurits Berger) dingen in de mond legt die wij nooit hebben gezegd, of denken. Bijvoorbeeld dat ‘de islam een godsdienst van vrede is’.

Het zou hem sieren als hij zich voortaan houdt aan de grondregels van het historische (en journalistieke) metier.

   Geerten Waling @GeertenWaling

Beste @Leolucassen, dank voor je reactie @Else4Weekbladhttp://www.elsevierweekblad.nl/opinie/blog/2017/11/waarom-vergelijkingen-met-de-jaren-dertig-wel-degelijk-zin-hebben-557484/ ….
Ik miste nog iets over terrorisme, maar verder snap ik je punt.
Over je laatste alinea: je verwijst naar 2 bijzinnen, dus geen “groot deel” van mijn column, die je te zwaar interpreteert, lijkt me. 11:10 – 8 nov. 2017

Waarom vergelijkingen met de jaren dertig wel degelijk zin hebben – Elsevierweekblad.nl

Afgelopen dinsdag publiceerde de Leidse historicus Geerten Waling een column op deze site waarin hij mij bekritiseerde naar aanleiding van een tweet waarin – Nederland, Opinie

elsevierweekblad.nl

Leo Lucassen  (1959) is directeur Onderzoek van het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis en hoogleraar aan de Universiteit Leiden.

Populisten zijn niet per definitie slecht voor de democratie

Ze stellen kwesties aan de orde waarvoor gevestigde partijen weglopen

De ontevredenheid van Nederlanders over hun politici is aanzienlijk, maar niet onoverkomelijk.

VK 25.07.2017 Uit het gisteren gepubliceerde onderzoek van Kantar Public naar vatbaarheid voor de roep van populistische bewegingen, blijkt dat tweederde van de Nederlanders tevreden is over het functioneren van de democratie. Dat geldt niet voor de lageropgeleiden: die zijn in meerderheid ontevreden.

Van een vertrouwensbreuk is geen sprake, maar het Nederlandse partijwezen is verre van robuust

Van een vertrouwensbreuk met de gevestigde politieke orde is, in tegenstelling tot Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, bij ons niet echt sprake. Onze politieke leiders genieten veel vertrouwen als het gaat om belangrijke zaken als de bestrijding van terrorisme, het bevorderen van economische groei en hun functioneren in de Europese Unie. Juist deze thema’s worden in andere landen geëxploiteerd door populisten van zowel links als rechts.

In de ogen van de Nederlandse kiezers schieten de politieke leiders evenwel tekort bij het reguleren van immigratie en integratie, het tegengaan van ongelijkheid en het veiligstellen van de pensioenen. Ook dit zijn onderwerpen die populisten graag aangrijpen om ontevreden kiezers te mobiliseren.

Voeg daarbij dat de Nederlanders negatief zijn over politieke partijen, hun neiging compromissen te sluiten en menen dat de meeste politici geen begrip hebben voor de problemen van ‘mensen zoals wij’, dan is duidelijk dat het Nederlandse partijwezen verre van robuust is.

De uitslag van de Tweede Kamerverkiezingen van 15 maart bevestigt die fragiliteit. De regeringscoalitie van VVD en PvdA werd weggestemd, de rechts-populistische PVV consolideerde zich als tweede partij van het land. Maar de verkiezing verschafte geen duidelijkheid over een door een meerderheid van de kiezers gewenste coalitie.

Door de fragmentatie van het politieke landschap zijn er voor een parlementair meerderheidskabinet niet minder dan vier partijen nodig. Het feit dat de betrokken partijen geen enkele openheid verschaffen over het verloop van de kabinetsformatie, versterkt het gevoel dat kiezers en gevestigde partijen geen boodschap aan elkaar hebben.

Wanneer populisten maatschappelijke kwesties aan de orde stellen waarvoor de gevestigde partijen weglopen, leveren ze een positieve bijdrage

Hoe sterker dat gevoel leeft, hoe meer mogelijkheden er zijn voor populisten en andere protestpartijen. Op zichzelf hoeft dat geen bedreiging te zijn voor de parlementaire democratie. In ons stelsel van evenredigheid ligt de drempel voor nieuwkomers laag, zodat op lokaal en landelijk niveau hun stem snel doordringt.

Wanneer populisten maatschappelijke kwesties aan de orde stellen waarvoor de gevestigde partijen liever weglopen, leveren ze een positieve bijdrage aan de democratie.

Meer over populisme;

Internationaal onderzoek: Nederlandse kiezer stemt meer uit overtuiging dan uit protest. Nederlanders zijn beperkt ontvankelijk voor populisme, Fransen en Britten het vatbaarst.

Nederlanders, Britten en Fransen willen een ‘sterke leider die orde op zaken stelt’, blijkt uit een groot onderzoek naar populisme. Dat betekent nog niet dat zij tegen de democratie zijn, reageert populisme-expert Cas Mudde (+).

Volgens Cas Mudde wordt populisme niet verslagen door immigratiebeperking. Derk Jan Eppink is het daar niet mee eens: ‘Overmatige immigratie is de hoofdbron van populisme’ (+).

‘De Nederlandse cultuur bestaat niet.’ Cas Mudde reageert: De radicaal-rechtse propaganda van columnist Derk Jan Eppink mag niet onbeantwoord blijven.

Waarom stemmen veel mensen op populistische partijen? Hoeveel hebben kiezers van de PVV, het Front National, Trump en het AFD gemeen?

Volg en lees meer over:  NEDERLAND   BUITENLAND   POLITIEK   POPULISME IN EUROPA   OPINIE   COMMENTAAR

De Nederlandse cultuur bestaat niet en heeft nooit bestaan

De radicaal-rechtse propaganda van columnist Derk Jan Eppink mag niet onbeantwoord blijven.

VK 25.07.2017 Derk Jan Eppink begint zijn recente column (O&D, 19 juli) met een verwijzing naar een opiniestuk over populisme dat ik onlangs in The Guardian (7 juli) publiceerde. Nu is het natuurlijk leuk dat Eppink mijn stuk heeft gelezen, maar het is pijnlijk dat hij het niet heeft begrepen.

Cas Mudde is als politicoloog verbonden aan de University of Georgia. © Jiri Buller

Ik schrijf inderdaad dat populisme niet kan worden verslagen door immigratiebeperking. Dit is omdat populisme niet gaat over externe vijanden (‘de immigranten’) maar over interne vijanden (‘de elite’). Het is waar dat de meeste rechts-populistische partijen primair op basis van hun anti-immigrantenprogramma worden gesteund, maar dat is vanwege hun nativisme (dat wil zeggen: xenofoob nationalisme), niet hun populisme. Er zijn verschillende (linkse) populisten die niet anti-immigrant zijn, zoals het Griekse Syriza of het Spaanse Podemos.

De echte anti-immigratiekiezer verkiest het origineel boven de kopie

Overigens is hiermee niet gezegd dat rechts-populistische partijen via immigratiebeperking kunnen worden bestreden. Ja, Mark Rutte heeft de opkomst van het ‘verkeerde populisme’ van Geert Wilders voorlopig een halt toegeroepen, en Sebastian Kurz doet momenteel hetzelfde in Oostenrijk, maar zowel de PVV als de FPÖ blijven bestaan als respectievelijk tweede en derde partij van het land. Want zoals Jean-Marie Le Pen al in de jaren negentig opmerkte: de echte anti-immigratiekiezer verkiest het origineel boven de kopie.

Maar ik wil eigenlijk primair reageren op de kern van Eppinks column, waarvoor hij mijn opiniestuk als stroman gebruikt. De column is een pseudo-intellectuele verdediging van de huidige Spengleriaanse visie op Europa van prominente islamofobe denkers in verschillende Europese landen, van het voormalig lid van de Raad van Bestuur van de Duitse Bundesbank Thilo Sarrazin tot de Franse auteur Michel Houellebecq en de Britse neoconservatief Douglas Murray.

Ja, hij verklaart zelfs Jean Raspail tot visionair, en stelt tussen neus en lippen dat diens racistische boek Le Camp des Saints niet meer controversieel is wat meer zegt over de kringen waarin Eppink verkeert dan over de inhoud van het boek. Le Camp des Saints inspireert sinds 1973 westerse racisten en islamofoben, inclusief Steve Bannon en Stephen Miller, de belangrijkste radicaal-rechtse adviseurs van de Amerikaanse president, verantwoordelijk voor Donald Trumps recente speech in Polen, die grofweg dezelfde boodschap had als Eppinks column.

De these van Bannon, Eppink, Trump en vele anderen is verre van origineel

De these van Bannon, Eppink, Trump en vele anderen is verre van origineel en wordt al sinds de jaren negentig breed in conservatieve kring verkondigd: West-Europa pleegt zelfmoord via massa-immigratie. Het is de Europese variant van het in de VS populairdere ‘white genocide’-verhaal, zeer populair in zogeheten alt-rightkringen. Eppink noemt dat ‘West-Europa’s voltooidlevensgevoel’, een sneer naar het desbetreffende wetsvoorstel van D66.

Eppink goochelt wat met cijfers

Eppink goochelt wat met cijfers en komt dan vervolgens met de apocalyptische visie dat ‘als ook maar 1 procent naar de voltooidlevenlanden komt, zijn deze binnen een generatie cultureel omgeploegd’ – zijn eigen variant op Thierry Baudets ‘homeopathische verdunning’. Afgezien van het feit dat verschillende West-Europese landen een afnemende bevolkingsomvang hebben, en de overgrote meerderheid van immigranten en vluchtelingen in de eigen regio blijft, hoeft een werkelijke massa-immigratie van Afrikanen geen probleem te zijn voor West-Europa, mits de landen zich hierop voorbereiden. Duitsland laat dat zien met de bijna een miljoen vluchtelingen die het in de afgelopen twee jaar heeft opgenomen.

De meeste allochtonen zijn meer Nederlands dan de meeste autochtonen vroeger waren

Onderzoek in verschillende West-Europese landen toont aan dat, al zijn er problemen met specifieke minderheden, de overgrote meerderheid van de immigranten en hun afstammelingen min of meer goed geïntegreerd is. Zij steunen ‘onze’ normen en waarden, met enige uitzonderingen: die welke tot enkele decennia terug ook zeer omstreden waren onder ‘autochtonen’ (zoals het homohuwelijk). Maar nog belangrijker is dat ‘onze’ cultuur al vele malen omgeploegd is, als gevolg van eerdere golven van immigratie, maar ook van interne economische en sociale ontwikkelingen (zoals secularisatie).

Radicaal-rechts definieert culturen en etnische groepen in essentialistische termen, alsof ze homogeen en onveranderlijk zijn. De Nederlandse cultuur bestaat echter niet en heeft nooit bestaan.

Tot de jaren zeventig stond Nederland bekend als een verzuilde samenleving. Katholieken en protestanten haatten elkaar, en elkaars cultuur, en samen haatten ze homoseksuelen en ongelovigen. Het zo tolerante Nederland dat islamofoben tegenwoordig tegen de intolerante islamisten (lees: moslims) pretendeert te beschermen, werd vijftig jaar geleden nog door een meerderheid van de Nederlandse bevolking afgewezen.

Wat dat betreft zijn de meeste allochtonen tegenwoordig meer Nederlands dan de meeste autochtonen vroeger waren.

Meer over populisme;

Commentaarpopulisten zijn niet per definitie slecht voor de democratie.
Internationaal onderzoek: Nederlandse kiezer stemt meer uit overtuiging dan uit protest. Nederlanders zijn beperkt ontvankelijk voor populisme, Fransen en Britten het vatbaarst.

Nederlanders, Britten en Fransen willen een ‘sterke leider die orde op zaken stelt’, blijkt uit een groot onderzoek naar populisme. Dat betekent nog niet dat zij tegen de democratie zijn, reageert populisme-expert Cas Mudde (+).

Volgens Cas Mudde wordt populisme niet verslagen door immigratiebeperking. Derk Jan Eppink is daar niet mee eens: ‘Overmatige immigratie is de hoofdbron van populisme’ (+).

Waarom stemmen veel mensen op populistische partijen?
Hoeveel hebben kiezers van de PVV, het Front National, Trump en het AFD gemeen? 

Volg en lees meer over:  OPINIE   BUITENLAND   POPULISME IN EUROPA

Internationaal onderzoek: Nederlandse kiezer is beperkt ontvankelijk voor populisme, Fransen en Britten het vatbaarst

VK 24.07.2017 De Nederlandse kiezer stemt meer uit overtuiging dan uit protest. Franse en Duitse kiezers zijn juist veel meer geneigd tot tegenstemmen. Nederlanders willen een sterke leider die orde op zaken stelt, maar wel binnen de democratische spelregels.

Dit blijkt uit een grootscheeps opinieonderzoek naar populisme van de internationale peiler Kantar Public – in Nederland het voormalige TNS/Nipo. De onderzoekers stelden dezelfde vragen aan representatieve aantallen respondenten in Nederland, Frankrijk, Duitsland en Groot-Brittannië. Hun conclusie: Duitsland is het minst ‘vatbaar’ voor populisme, Frankrijk en Groot-Brittannië het meest. Nederland zit ertussenin.

Meer nog dan Nederlanders verlangen Britten en Fransen naar een sterke leider, maar zij hebben minder vertrouwen in de democratie, verkiezingen en politieke partijen. Het tegenovergestelde geldt voor Duitsers: die geloven eerder dan in mensen vooral in democratische instituties, vakbonden en de Europese Unie.

© de Volkskrant

De onderzoekers vroegen waarom iemand stemt: omdat hij het eens is met de ideeën van de gekozen partij of uit frustratie over de andere partijen – een tegenstem dus. Van de Nederlandse respondenten in het Kantar Public-onderzoek zei 15 procent uit frustratie te stemmen. Van de Britten deed 23 procent dat, Fransen en Duitsers scoorden respectievelijk 37 en 41 procent.

‘Tegenstemmers in Nederland komen uit bij anti-establishmentpartijen als de Partij voor de Dieren, Denk, 50Plus en de PVV’, zegt Tim de Beer, die voor Kantar Public onderzoek deed in Nederland. Stemmen uit overtuiging doen hogeropgeleide kiezers, wie lager is opgeleid stemt eerder uit protest, blijkt uit het onderzoek.

‘De vragen in dit onderzoek zijn goed’, zegt de internationaal bekende Nederlandse populisme-expert Cas Mudde, niet betrokken bij de Kantar Public-peiling, ‘maar populisme is erg moeilijk te meten.’ Een klassieke vraag bij populisme-onderzoek is: wilt u een sterke leider? ‘Op Duitsland na zegt men daar in alle landen ‘ja’ op. De interpretatie is dat die mensen geen democratie willen. Maar dat is niet zo. Wat men wil is gewoon een daadkrachtige democratische politicus. Je meet met zo’n vraag veel meer de onvrede over de politieke klasse dan die over het democratische systeem.’

Volgens Mudde, hoofddocent politicologie aan de Amerikaanse University of Georgia, blijkt uit het onderzoek vooral veel ontevredenheid over de politiek. ‘Populisten profiteren van politieke ontevredenheid, maar ze zijn zeker niet de enigen. Protest is niet per definitie populistisch – ook GroenLinks heeft flink geprofiteerd van proteststemmen.’

© de Volkskrant

Opleiding is volgens de onderzoekers een belangrijke factor in de mate van tevredenheid over het functioneren van de democratie. Van alle Nederlandse respondenten is bijna tweederde daar tevreden over, aanzienlijk meer dan in Frankrijk en Groot-Brittannië. Lageropgeleiden zijn echter in ruime meerderheid uitdrukkelijk ontevreden. Hun stem gaat in Nederland vooral naar PVV en 50 Plus.

Ontevredenheid lijkt vooral de politiek en politici te gelden en minder ‘politieke instituties’ zoals democratie, de EU, de euro en de vakbonden. Over deze laatste onderwerpen denkt Duitsland veruit het positiefst. ‘Nederland staat dicht bij Duitsland’, zegt onderzoeker De Beer. Hij ziet een Nederlandse ‘traditie’ als het om populisme gaat: ‘De elite die ontevreden populisten de wind uit de zeilen neemt door hun kritiek over te nemen. Pragmatische aanpassing, noemen we dat. De VVD werd de grootste en het CDA won zetels door een deel van de PVV-agenda over te nemen.’

Een kleine minderheid van 28 procent in Nederland, Groot-Brittannië en Frankrijk en 37 procent in Duitsland gelooft dat politici eerlijk zijn. ‘Daarbij zien we weer een enorme onderwijskloof’, zegt De Beer. ‘Mensen met een lage opleiding zijn veel sceptischer en wantrouwend.’ Ze geloven niet dat hun land nu een betere plek is om te wonen dan tien jaar geleden en verwachten ook niet dat het de komende tien jaar beter wordt.

Lees meer over populisme;

Populisme-expert Cas Mudde: ‘Proteststemmen zijn niet per definitie populistisch’
Dat Britten en Fransen een ‘sterke leider die orde op zaken stelt’ willen, betekent nog niet dat zij tegen de democratie zijn. Populisme-expert Cas Mudde: ‘Ik zie een trend naar meer tegenstemmen

West-Europese landen missen de wil tot overleven
Overmatige immigratie is de hoofdbron van populisme, vindt columnist Derk Jan Eppink. ‘West Europese politiek-culturele elites zijn levensmoe. Het is mooi geweest. Ze laten de Westerse cultuur eroderen.’

Stem van het volk
Bij recente verkiezingen krijgen populisten veel stemmen. Maar waarom stemmen mensen op deze partijen? Hoeveel hebben kiezers van de PVV, het Front National, Trump en het AFD gemeen?

Volg en lees meer over:  GEERT WILDERS   BUITENLAND   NEDERLAND   POPULISME IN EUROPA

POPULISME IN EUROPA;

De Nederlandse cultuur bestaat niet en heeft nooit bestaan

Populisten zijn niet per definitie slecht voor de democratie

Internationaal onderzoek: Nederlandse kiezer is beperkt ontvankelijk voor populisme, Fransen en Britten het vatbaarst

Opinie: Macron bewijst dat populisten allerlei gedaanten kunnen aannemen

Hoe de Finse populisten zichzelf ‘voor het vaderland’ een kopje kleiner maakten

BEKIJK HELE LIJST

 

 

Advertenties

juni 19, 2017 - Posted by | 2e kamer, afsplitspartijen, Denk NL, populisme, PvdA, splinterpartij, Versplintering | , , , , , , , , , , ,

4 reacties »

  1. […] een partij die opkomt voor etnische minderheden en een partij voor ouderen. Naarmate de samenleving heterogener wordt, worden deze partijen aantrekkelijker. Daarmee neemt de vraag naar een traditionele […]

    Pingback door PvdA in de steigers « Debat in de Digitale Hofstad | juni 20, 2017 | Beantwoorden

  2. […] zie ook: Populisme versus de opkomst van onvrede en onrust […]

    Pingback door PvdA in de steigers – fase 2 rouwverwerkingsproces « Debat in de Digitale Hofstad | augustus 26, 2017 | Beantwoorden

  3. […] zie ook: Populisme versus de opkomst van onvrede en onrust […]

    Pingback door PvdA in de steigers – fase 3 rouwverwerkingsproces « Debat in de Digitale Hofstad | november 17, 2017 | Beantwoorden

  4. […] zie ook: Populisme versus de opkomst van onvrede en onrust […]

    Pingback door PvdA in de steigers – fase 4 rouwverwerkingsproces « Debat in de Digitale Hofstad | december 9, 2017 | Beantwoorden


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: